விசுவாசத்தின் மோப்ப வேதியல்…

கடந்த பதிவில் மனித மூளையின் ஆகச்சிறந்த பேரறிவாக விளங்கும் மோப்ப சக்தி, எவ்வாறு அவனது சிந்தனைத் திறன் முதல் முடியின் வேர்கள் வரை ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது என்பதைப் பார்த்தோம்.

அதன் தொடர்ச்சியாக, மனிதனைப் போலவே விலங்குலகிலும் இந்த மோப்ப சக்திதான் பேரறிவாகவும் முதன்மைத் தற்காப்பு மொழியாகவும் விளங்குகிறது. கரடி, யானை, சுறா போன்ற உயிரினங்கள் மைல்களுக்கு அப்பால் உள்ள வாசனையைப் பிரித்தறியும் திறன் கொண்டவை என்றாலும், இதில் மனிதனின் மிக நெருங்கிய ஆதித் தோழனாகத் திகழ்வது நாயாகும்.

மனிதனுக்கு வெறும் 50 லட்சம் நுகர்வு செல்கள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில், நாய்களுக்கு 15 முதல் 30 கோடி வரை நுகர்வு செல்கள் உள்ளன. அவற்றால் வாசனைகளை முப்பரிமாணத்தில் (3D) உணரவும், காற்றில் கலந்திருக்கும் பல கோடி வாசனைகளுக்கு நடுவிலும் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாகப் பிரித்தறியவும் முடியும். இதனால்தான் ஆதிகாலத்தில் வேட்டையாடவும், குகைகளில் தூங்கும்போது தூரத்தில் வரும் காட்டு விலங்குகளின் உடல் வாசனையை முன்கூட்டியே மோப்பம் பிடித்து எச்சரிக்கும் ‘இயற்கை ரேடாராகவும்’ நாய்களை மனிதன் தன் உற்ற நண்பனாகப் பயன்படுத்தினான்.

நம் மண்ணின் பாரம்பரிய நாட்டு நாய் இனங்களான கோம்பை, ராஜபாளையம், சிப்பிப்பாறை, கன்னி போன்றவை தங்களின் அசாத்திய மோப்ப சக்தி மற்றும் வீரத்திற்காகவே தொன்றுதொட்டு போர்க்களங்களிலும், அரசர்களின் கோட்டைகளிலும், ஊர் மக்களின் எல்லைகளிலும் அந்நிய சக்திகளை உள்ளே வரவிடாமல் தடுத்த உன்னதக் காவலர்களாக விளங்கி வந்தன. இன்று நவீனக் காவல்துறையிலும் கூட குற்றவாளிகளையும் அவர்களின் பின்னணியையும் துல்லியமாகக் கண்டுபிடிக்க இந்த மோப்ப சக்தியே பேருதவியாக இருக்கிறது.

​ஆனால், காலப்போக்கில் இந்த உன்னத நாய் இனங்களின் ஆற்றலும், மனிதனுடனான அவற்றின் உறவும் முற்றிலும் ஒரு வணிக நோக்கமாக மாறிப்போனதுதான் இன்றைய சமூக அவலம். இன்று ஒரு பெரிய நெட்வொர்க் பிசினஸாக நாய் வளர்ப்பு மாறிவிட்ட சூழலில், நம் மண்ணுக்கு உகந்த, அசாத்திய நுகர்வுத் திறன் கொண்ட நாட்டு நாய்களைத் தெருக்களிலோ வீதிகளிலோ பார்க்க முடிவதே அரிதாகிவிட்டது. அதற்குப் பதிலாக, இயற்கைக்கு மாறான கலப்பு மற்றும் வெளிநாட்டு ‘ஹைப்ரிட்’ நாய் வகைகளே இன்று எங்கும் ஆக்கிரமித்துள்ளன.

இந்த நவீனப் போக்கால் சில புதிய நோய்த்தொற்றுகளும் மனிதனுக்கு ஏற்படுகின்றன. எல்லாவற்றையும் விடக் கொடுமை, இந்த பூமியில் சுதந்திரமாக வாழ வேண்டிய ஓர் உயிரினத்தை, மனிதன் தன் சுயநலப் பாசத்திற்காக நான்கு சுவற்றுக்குள் அடைத்து, அதன் ஆதி உணர்ச்சிகளையும் அசாத்திய மோப்பத் திறனையும் மழுங்கடித்து அடிமையாக்குவதுதான்.

குறிப்பாக, நாய்களின் இயற்கையான உணவு முறை மாற்றப்பட்டு, அவற்றுக்குப் பிடிக்காத செயற்கையான வடிவமைப்பில் உருவான பதப்படுத்தப்பட்ட நாய் உணவுகள் (Commercial Dog Foods) அவற்றின் மீது திணிக்கப்படுகின்றன. இதனால், தன் இயல்பான கூர்மையையும் சுய ஆற்றலையும் இழந்து, ஒருவித மந்த (Lethargic) நிலைக்கு அவை தள்ளப்படுகின்றன. உணவே ஒரு போதையாக மாறி, அவை தங்களின் தனித்துவத்தை இழக்க மனிதனே துணையாக இருப்பது மிகவும் வருந்தத்தக்க செயலாகும்.

​ஒருபுறம் வீட்டு நாய்களின் நிலை இப்படி இருக்க, மறுபுறம் வீதிகளில் வாழும் தெருநாய்கள் மீதான மனிதர்களின் வன்மம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. அதே சமயம், அண்மைக்காலமாக நாய் கடியினால் ஏற்படும் ரேபிஸ் (Rabies) தொற்று குறித்த அச்சம் மக்களிடையே அதிகமாகிக் கொண்டே போகிறது. ஆனால், இந்தத் தொற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதில் நிலவும் குளறுபடிகளுக்குப் பின்னால் ஏதேனும் கார்ப்பரேட் வணிகம் ஒளிந்திருக்கிறதா என்பதும் இன்று ஒரு பெரிய கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது.

​இங்கேதான் அரசு மற்றும் அரசு இயந்திரங்களின் கடமை மிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இன்று உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் நாய் பிடி வாகனங்கள், தெருநாய்களுக்கு முறையான பாதுகாப்பு மற்றும் ரேபிஸ் தடுப்பூசிகளைச் செலுத்தவோ அல்லது அவற்றைப் பராமரிக்கவோ பயன்படுவதில்லை; மாறாக, வெறுமனே வீதிகளில் வலம் வந்து விலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஒருவித அச்சுறுத்தலைத் தரும் வாகனங்களாகவே உருமாறியுள்ளன.

நாய் பிரியர்களாகப் பொதுமக்கள் தங்களின் தனிப்பட்ட கருணையால் ஒருநாள் உணவு வழங்குவார்கள், மறுநாள் தங்களின் வாழ்வாதார வேலைகளில் அதை மறந்துவிடுவார்கள். எனவே, தெருநாய்களுக்கான போதிய உணவுத் தேவைகளையும், முறையான மருத்துவப் பாதுகாப்பையும் பூர்த்தி செய்வது தனிநபர்களின் தற்காலிகச் செயல்பாடாக இருக்கக் கூடாது; அது அரசின் முறையான திட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே சமூக ஆர்வலர்களின் அழுத்தமான கோரிக்கையாக உள்ளது.

மனிதனுக்கும் நாய்க்கும் உள்ள இந்த ஆதித் தொடர்பை முற்றிலும் பிளவுபடுத்தாமல், ஒரு சுமுகமான நட்புறவோடு கையாண்டு, தெருநாய்களைச் சீரமைக்க அரசு உரிய திட்டங்களையும் சட்டங்களையும் உடனே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். விலங்குகளின் ஆதிச் சுதந்திரத்தைப் பறிக்காமல், அதே சமயம் மனிதர்களின் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்யும் ஒரு சீரான வாழ்வியல் சூழலை உருவாக்குவதே இந்த நவீன காலத்தின் கட்டாயத் தேவையாகும்!