அகமொழி

வாழ்க்கையில் சில கேள்விகள் நம்மைத் தொடர்ந்து துரத்திக்கொண்டே இருக்கும். “என் மனம் இவ்வளவு குழப்பமா?”, “எதையோ தவறவிட்டு வாழ்கிறேன் போல இருக்கிறது”, “என் உறவுகள் ஏன் வெறுமையாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன?” என்ற போன்ற சந்தேகங்கள். நாம் இந்தக் கேள்விகளுக்குத் தெளிவான பதிலை எதிர்பார்க்கிறோம், ஆனால் எதிர்பாராதபடியாக அவை ஒரு மௌனத்தில் — ஒரு வார்த்தையில்லாத நிம்மதிக்குள் — பதிலளிக்க தொடங்குகின்றன.

விஷ்ணு ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர். மாத சம்பளம், குடும்ப செலவுகள், பிள்ளைகளின் கல்வி, மனைவியின் எதிர்பார்ப்புகள், அலுவலகம் – அனைத்தும் இயந்திரமயமான பயணமாக இருந்தது. வெளிப்படையாகப் பார்த்தால், அவருக்கு எதுவும் குறைவாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் உள்ளுக்குள், ஏதோ ஒரு வருத்தம், ஏதோ ஒரு பூரணமில்லாத தனிமை – என்றென்றும் அழைக்காமல் வந்த விருந்தினர் போல தங்கியிருந்தது. இரவில் தூங்கும் முன், அந்த ஒரு மூச்சு சுமை எப்படியாவது குறைய வேண்டும் என்று எண்ணியபோதும், எதையாவது புரியவேண்டும் என்ற உள் குரல் மெல்ல உருவெடுத்து கத்திக் கொண்டிருந்தது.

அந்தக் குரலை விசாரணை செய்யும் காலம் வந்தது, அவர் ஒரு சாதாரண முயற்சி செய்தபோதுதான். பழைய நண்பனின் ஓர் எளிய ஆலோசனை: “தினமும் சற்று நேரம் மௌனமாக இரு.” ஆரம்பத்தில் இது விளையாட்டாகத் தோன்றியது. சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருக்கின்றதே என்ன பெரிய விஷயம்? ஆனால் நிஜத்தில், பேசாமல் இருக்கவே முடியவில்லை. அடுத்தவரிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லாமல் இருக்கின்றபோது, நம்முள் எவ்வளவு பதற்றம், எவ்வளவு எண்ணப்புழுக்கம் இருக்கின்றது என்பதை உணர முடிகிறது.

விஷ்ணு தொடர்ந்து முயற்சி செய்தார். தினமும் 15 நிமிடங்கள் எதையும் பேசாமல் அமர்ந்தார். மெல்ல அந்த நேரம் நீளத் தொடங்கியது. அந்த மௌனத்தின் இடையூறற்ற தன்னிலை ஓராய்வில் அவர் கண்டுபிடித்தார் – அவர் வெளியில் பேசாமல் இருந்தாலும், உள்ளே ஒரு எரிச்சல் குரல் தொடர்ந்து சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் குரல் தான், கடந்த வருடங்களாக அவரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தது. “நீ ஏன் அந்த நேரத்தில் பதிலளிக்கவில்லை?”, “நீ பிழை செய்தாய்”, “அவனுக்கு முன்னேறிவிடக்கூடாது”, “உனக்கு பதவி வரவேண்டும்” என்று எண்ணங்களை ஏவி வந்த குரல். மௌனம் அந்த குரலின் முகத்தைத் தெளிவாகக் காட்டியது.

இந்தக் கதையின் சிறப்புமிக்க திருப்புமுனை என்பது – விஷ்ணு மௌனத்தின் வழியாக பேசாமல் இருந்தும், உண்மையாகக் கேட்டுத் தொடங்கினார். தன் மனைவியின் அலும்பல்கள் இனி சத்தமாகத் தோன்றவில்லை; அவர் அந்த உணர்வின் பின்னுள்ள ஒரு தேடலைக் கவனிக்கத் தொடங்கினார். பிள்ளைகள் கத்திக்கொண்டிருந்தாலும், அவர்களது மனதின் பீச்சங்களை அவர் உணர்ந்தார். அலுவலகத்தில் கூட, மௌனமாக இருந்த போது, மற்றவர்களின் உணர்வுக் கோணங்கள் அவருக்கு தெளிவாகத் தோன்றின.

மௌனம் என்ற ஒன்று, நாம் நினைப்பது போல வெறும் அமைதியாக இருப்பது அல்ல. அது ஒரு மனக்கல்வி. நம்முள் நடந்துகொண்டிருக்கும் உள்நிலை உரையாடல்களை கவனிக்கச் செய்யும் அறிவுத்திறன். உளவியல் ரீதியாக இது, ‘சுயநோக்குவிழிப்பு’ (self-awareness) எனப்படும். மனதில் என்ன நடக்கிறது என்பதை ஆழமாகக் கவனிக்கும் திறன். அந்தக் கவனிப்பால் தான் உறவுகள் மாறுகின்றன, பிணைப்புகள் வலுவடைகின்றன, வாழ்வின் சீர்கேடுகள் நெறிப்படுத்தப்படுகின்றன.

மௌனம் மனதுக்குள் ஒரு வெளிச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த வெளிச்சத்தில் தான், நாம் எவரென்பதை உணர முடிகிறது. அதில் தவறுகள் வெளிப்படும், தப்பான கோணங்கள் தெளிவாகும். ஆனால் அதே நேரத்தில், அந்த வெளிச்சத்தில் ஒரு கருணை இருக்கிறது — நம்மை நாம் மன்னித்து, மாற்றிக்கொள்ளும் சக்தி.

மௌனத்தில் விஷ்ணு கண்ட கண்டங்களைப் போல, நாமும் நாடோற் போக்கில் ஓடும் வாழ்க்கையில், ஒருநாள் நம்மை நாமே அறிந்து கொள்ள வேண்டிய நேரம் வருகிறது. அந்த நேரம், வார்த்தைகளால் நிரம்பிய இந்த உலகில், வார்த்தையில்லாத ஓர் அகமொழியாக வளர்கிறது. அந்த மௌனமே வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த உளவியல் ஆலோசகர்.

மௌனம் என்பது – மனதின் தூய்மையான எதிரொலி. அதில் வாழ்க்கை, கனத்துச் சத்தமின்றி சுகமாக ஓடுகிறது.