மாற்றம் வேண்டாம்; ஏமாற்றம் நிலைக்கட்டும்?

மாற்றம்… இந்த வார்த்தை சிலருக்கு அச்சத்தையும், சிலருக்கு ஆர்வத்தையும் தருகிறது. ஏன் மாற்றம் வேண்டும்?

எதற்கு மாற்றம் வேண்டும்?

யார் மாற வேண்டும்?

 இந்தக் கேள்விகள் சிலர்  மனதிலும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன.  

 அறிவாளிகள் சொல்வார்கள், “இங்கு எல்லாம் நன்றாகத்தான் உள்ளது, மாற்றம் தேவையில்லை”

​காலம் காலமாக ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டமைப்பிற்குள் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டவர்களுக்கு மாற்றம் என்பது எப்போதுமே ஒரு அச்சுறுத்தலாக, கசப்பாகவே தெரிகிறது. “எல்லாம் ஒழுங்காகத்தான் இருக்கிறது” என்று அவர்கள் சொல்லும் அந்த ‘ஒழுங்கு’, உண்மையில் வசதி படைத்தவர்களுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வசதியான போலித் திரை.

 தங்களுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படாதவரை, தங்களின் அதிகாரம் தடையின்றி நீடிக்கும்வரை, சலுகைகள் குறையக்கூடாது என்று கருதுபவர்களுக்குச் சமூகத்தின் ஓட்டைகளும், சாமானிய மக்களின் அவலங்களும் ஒரு பொருட்டே அல்ல. பண பலம், சாதி ஆதிக்கம், மதவாதக் கட்டமைப்பு எனப் பல பாதுகாப்பு அடுக்குகளுக்குள் வாழும் இந்த வர்க்கம், சாமானியனின் வலியை உணர மறுக்கும் ஒரு தீராதக் குருட்டுத்தன்மையைத் தழுவிக் கொள்கிறது.”

சாமானியர்கள் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் அடிப்படைத் துயரங்களைக் கண்டும்காணாமல் கடந்து செல்வதையே தங்களின் வாழ்வியலாகக் கொண்டுள்ளனர். அதன் விளைவாகவே…”

​அரசுப் பள்ளிகளின் அவல நிலை குறித்தோ, அங்குள்ள கழிப்பறை மற்றும் வகுப்பறை வசதிகளின்மை குறித்தோ இவர்களுக்குக் கவலை இல்லை. 

ஏனெனில், இவர்களது வாரிசுகள் பளபளக்கும் கார்ப்பரேட் பள்ளிகளில் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள்.

 அதேபோல், அரசு மருத்துவமனைகளில் நிலவும் அடிப்படை வசதிக் குறைபாடுகளோ, செவிலியர் மற்றும் மருத்துவர் பற்றாக்குறையோ இவர்களைத் தீண்டுவதில்லை. 

உயர்ரகத் தனியார் மருத்துவமனைகளின் குளிர்சாதன அறைகளில் சிகிச்சை பெறும் இவர்களுக்கு, அரசு மருத்துவமனை என்பது ஏழைகளும், ‘அடிமைகளும்’ மட்டும் செல்லும் ஒரு இடமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

 இந்தப் பாகுபாடு சமூகத்தின் ஒரு பகுதியை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கும் மனநிலையை ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.

​போக்குவரத்து முதல் சாலை வசதிகள் வரை இவர்களது உலகம் நகரத்தின் நேர்த்தியான பாதைகளோடு முடிந்துவிடுகிறது. கிராமங்களில் பேருந்து வசதி இன்றி தவிக்கும் மக்களின் ஏக்கமோ, முறையற்ற போக்குவரத்து நேரங்களால் பாதிக்கப்படும் ஏழைகளின் வாழ்வாதாரமோ இவர்களது ஆடம்பர வாகனங்களின் ஜன்னல்களைத் தாண்டி உள்ளே நுழைவதில்லை.

 சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்கும் அதிகாரமும், சாதிய பலமும் இவர்களை ஒருவிதமான ஆணவப் போக்கிற்குள் தள்ளுகிறது.

 தங்கள் சாதியைச் சார்ந்தவர்களே அதிகாரத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றும், தங்களை யாரும் கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்றும் இவர்கள் எதிர்பார்க்கும் இந்த ‘ஒழுங்குமுறை’, உண்மையில் ஒரு பிற்போக்குத்தனமான சிறைக்கூடம்.

​மதத்தின் பெயராலும், பாரம்பரியத்தின் பெயராலும் ஊழல்களையும் குற்றங்களையும் மூடிமறைக்க நினைக்கும் இத்தகைய கூட்டம், சமூகத்தின் வேர்களுக்கு இழைக்கப்படும் மிகப்பெரிய துரோகம்.

 அடிமட்டத்தில் இருக்கும் ஒருவன் முன்னேறினால் தங்கள் கட்டமைப்பு உடைந்துவிடும் என்ற அச்சமே இவர்களை மாற்றத்தை எதிர்க்கத் தூண்டுகிறது.

 மதுவும் போதையும் கலாச்சாரத்தைச் சீரழித்தாலும், தங்களின் அதிகாரம் நிலைத்திருந்தால் போதும் என்ற இவர்களது பொறுப்பற்றத் தன்மை, இந்த மண்ணிற்கும் இயற்கையின் ஐம்பூதங்களுக்கும் இழைக்கப்படும் பெரும் ஆபத்தாகும்.

​ஆனால், வரலாறு எப்போதுமே அதிகாரத்தின் பிடியில் ஒடுங்கிக் கிடப்பதில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அழுகுரலும், மாற்றத்திற்காகக் காத்திருக்கும் ஏழை எளியவர்களின் ஏக்கமும் ஒரு பெரும் ஆற்றலாக உருவெடுக்கும். 

நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு, ஆகாயம் என இந்த அண்டத்தின் ஆற்றல் அனைத்தும் அந்த மாற்றத்தின் பக்கமே நிற்கும். பழைய அழுகிப்போன சிந்தனைகளும், ஈனத்தனமான அடிமைத்தனப் புத்தியும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் விதிகளால் ஒருநாள் சுட்டெரிக்கப்படும். அது வெறும் வரலாறு அல்ல; அது ஒரு புதிய ரத்தம் பாய்ச்சப்பட்ட புதிய மாற்றம்.

 காலம் காலமாக மக்களை அடிமையாக வைத்திருக்க நினைக்கும் எண்ணங்கள் அழிந்து, சமத்துவமும் நீதியும் கொண்ட ஒரு புதிய காலம் பிறப்பது உறுதி. இந்த மாற்றமே பிரபஞ்சம் தரும் உண்மையான நீதி.

ஆனந்த் 

Wisdom news.