“அன்பில்லா மதம், அறமில்லா மனம் – உலகின் அழிவின் விதை”

மதக் கோட்பாடுகள், இன்று ஒரு பேராபத்தான அழிவுப்பாதையை நோக்கி உலகை இட்டுச் செல்கின்றன. ஒரு இனம் தன்னை மற்றவர்களை விட அறிவு மிக்கவர்களாகவும், அதிகாரம் கொண்டவர்களாகவும் தங்களைத்தாங்களே உயர்த்திக் கொள்ளும் அந்த ஆணவம், அண்டை நாடுகளின் வளங்களைச் சூறையாடவும், போர் என்ற பெயரில் சக மனித உயிர்களைக் கொன்று குவிக்கவும் துணிகிறது.

​குறிப்பாக, இஸ்ரேல் போன்ற நாடுகள் மத நம்பிக்கையையும், கற்பிதக் கதைகளையும் ஆயுதமாக ஏந்தி, ஒரு நிலத்தின் உயிர்ச் சூழலையே நஞ்சாக்கி வருகின்றன. இது வெறும் போர் அல்ல; இது அந்த மண்ணின் ஆற்றலையும், இயற்கையான ஈர்ப்பு விசையையும், மனித இனத்தின் ஆரோக்கியத்தையும் முற்றிலுமாகச் சிதைக்கும் ஒரு மாபெரும் அநீதி. ரசாயனக் கழிவுகளையும் வன்மத்தையும் மண்ணில் விதைத்துவிட்டு, அங்கே அமைதியையோ அல்லது வளத்தையோ எவரும் அறுவடை செய்துவிட முடியாது.

​இயற்கை என்பது ஒரு ரகசியம்; அது பாரபட்சமில்லாதது. அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் விதியை மீறி, போர் வெறியாலும் அதிகார மமதையாலும் பிற இனங்களை ஒடுக்க நினைக்கும் எந்தச் சக்தியும், இறுதியில் சிதைந்து போன மண்ணிலும், தீராத நோய் நொடிகளின் பிடியிலும் அனாதைகளாகவே விடப்படுவார்கள். அழிவை விதைத்தவன் அழிவை அனுபவிப்பான் என்பதே இந்தப் பேரண்டத்தின் மாறாத நீதி. அந்த நீதியின் குரலாகவும், சிதைக்கப்படும் உயிர்ச் சூழலின் வலியாகவும் இந்தப் பதிவு அமைகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சுற்றுச்சூழல் திட்ட (UNEP) ஆய்வின்படி, காசா பகுதியில் 86% விவசாய நிலங்கள் முற்றிலுமாக சிதைக்கப்பட்டுள்ளன. 97% பழ மரங்கள் மற்றும் 82% பயிர்கள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் அந்த மண் இனி தானாக எதையும் விளைவிக்கும் திறனை இழந்து ‘மலட்டுத்தன்மை’ அடைந்து வருகிறது.

வெடிப்புகளால் வெளிவரும் கனிம உலோகங்கள், நச்சு வாயுக்கள், எரியும் இரசாயனங்கள் ஆகியவை மண்ணில் கலக்கின்றன. அந்த மண், தாவரங்களின் வேர் வழியாக உடலுக்குள் நுழைகிறது. தாவரங்கள் அந்த நச்சுகளை தாங்கிக்கொண்டு வளர்கின்றன; அவற்றை உணவாக உட்கொள்ளும் விலங்குகள், பின்னர் மனிதர்கள்—இவ்வாறு நச்சு ஒரு மௌனச் சங்கிலியாக பரவுகிறது.

நீர்நிலைகள் இந்த இரசாயனக் கழிவுகளை ஏற்றுக்கொண்டு மாசடைந்தவுடன், குடிநீர் ஒரு அபாயமாக மாறுகிறது. காற்றில் பறக்கும் புகை, நுண்துகள்கள், எரிந்த கட்டிடங்களின் துகள்கள்—இவை அனைத்தும் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு உயிரினத்தையும் மெதுவாக பாதிக்கின்றன.

தற்போதைய நிலவரப்படி, அந்தப் பகுதியில் உள்ள 97% தண்ணீர் மனிதர்கள் குடிக்கத் தகுதியற்றதாக மாறிவிட்டது. கழிவுநீரைச் சுத்திகரிக்கும் நிலையங்கள் அழிக்கப்பட்டதால், கச்சா கழிவுநீர் கடலிலும் நிலத்திலும் கலந்து நோய் தொற்றுகளை (Hepatitis, Cholera) 300 மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

ஆய்வாளர்கள் இதை “நீண்டகால சுற்றுச்சூழல் சேதம்” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்; போர் முடிந்த பிறகும் அதன் விளைவுகள் பல தலைமுறைகள் நீடிக்கும் என அவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

இத்தகைய சூழலில் “நல்ல காற்று, நல்ல நீர், நல்ல நிலம்” என்பது வெறும் கருத்தாக மட்டுமே மாறிவிடுகிறது. உயிர் வாழ்வதற்கான அடிப்படை மூலவளங்களே நச்சுத்தன்மையடையும் போது, மனிதனின் உடல்நலம் மட்டுமல்ல, அவனது மனநிலையும், சமூக அமைப்பும் பாதிக்கப்படுகின்றன. குழந்தைகள் வளர்ச்சி குறைபாடுகளுடன் உருவாகும் அபாயம், புற்றுநோய் போன்ற நோய்களின் அதிகரிப்பு, மனஅழுத்தம்—இவை அனைத்தும் ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலத்தை அமைதியாக சிதைக்கின்றன. ஒரு நிலத்தை கைப்பற்றுவது எளிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த நிலத்தில் உயிர் செழிக்க வேண்டிய அடிப்படை சூழலை அழித்துவிட்டால், அந்த வெற்றி வெறுமையானதாகி விடுகிறது என்பதே ஆய்வாளர்களின் கருத்து.

போர் இயற்கையை மட்டும் அழிப்பதில்லை; அது உயிரினங்களின் இயல்பான நடத்தைச் சிதைக்கிறது. பறவைகள் தங்கள் வழக்கமான இடம்பெயர்வு பாதைகளை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. சில பறவைகள் வழிதவறி உயிரிழக்கின்றன. சிறிய உயிரினங்கள்—பூச்சிகள், பல்லிகள், நிலத்தில் வாழும் நுண்ணுயிர்கள்—இவை உடனடியாக அழிவைச் சந்திக்கின்றன. காடுகள் எரிகின்றன, புல்வெளிகள் உலர்கின்றன, நீர்நிலைகள் நச்சாகின்றன. இந்த பூமி மனிதர்களுக்காக மட்டுமல்ல; எண்ணற்ற உயிரணுக்கள், உயிரினங்கள், பறவைகள், காடுகள், மலைகள், கடல்கள்—இவை அனைத்தும் இணைந்து உருவாக்கிய ஒரு பெரும் உயிர்சூழல். அந்த சமநிலையை உடைக்கும் எந்தச் செயலும், இறுதியில் மனிதனின் வாழ்வாதாரத்தையே தாக்கும்.

ஒரு மனிதன் அல்லது ஒரு சமூகமோ, “மற்றவர்களை அழித்து நான் வளர வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தை ஏற்றுக்கொண்ட அந்த நொடியிலேயே அதன் வீழ்ச்சி தொடங்குகிறது. இது தத்துவக் கருத்து மட்டுமல்ல; காரண–விளைவு என்ற இயற்கையின் அடிப்படை விதி. அழிவை விதைத்தால், அதன் விளைவுகளை அனுபவிக்க வேண்டியது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. இது யாரையும் குறிவைத்து சொல்லப்படும் குற்றச்சாட்டு அல்ல; மனிதகுலம் முழுவதற்குமான எச்சரிக்கை. அதிகாரம், மத நம்பிக்கை, அரசியல் நோக்கம்—எதுவாக இருந்தாலும், அது உயிர் சூழலை அழிக்கும் அளவிற்கு சென்றுவிட்டால், அது நியாயமாக இருக்க முடியாது.

எனவே, இன்றைய உலகில் மிக அவசியமான சிந்தனை ஒன்று இருந்தால், அது இதுதான்: போர் எந்த பிரச்சனையையும் தீர்க்காது; அது புதிய பிரச்சனைகளை உருவாக்கும். ஒரு நிலத்தை காக்கும் பெயரில் அதை நச்சாக்கிவிட்டால், அந்த நிலம் இனி யாருக்கும் பாதுகாப்பாக இருக்காது. மனிதன் வாழத் தகுதியுடையவன் ஆக வேண்டுமெனில், அவன் சுற்றுச்சூழலை பாதுகாக்க வேண்டியது அவசியம். காற்று, நீர், மண்—இவை தூய்மையாக இருக்கும் போது தான் மனித வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.