மறந்து போன சிறகுகள்…

நம் வானத்தில் ஒரு மௌனம்: மறந்து போன சிறகுகளின் கதை

கிராமத்தின் எல்லையில்
ஒரு பெருமையான மரம் இருந்தது.
அது வெறும் மரமல்ல;
அது ஒரு உயிரினங்களின் பேரரசு.

அந்த மரத்தின் கிளைகளில்
எத்தனை பறவைகள் வந்திருந்தன!
ஒவ்வொரு இலைக்கும் மேலே ஒரு கதை இருந்தது.
ஒவ்வொரு கிளைக்கும் மேலே ஒரு வீடு இருந்தது.

அவற்றில்…
ஒரு அழகான பச்சைக்கிளி.

இந்த கிளி ஆண்டுகள் பலமாக
அந்த மரத்தையே தனது வீட்டாகக் கொண்டது.
காலை எழுந்ததும் அருகில் உள்ள நீர்நிலைக்கு சென்று
தண்ணீர் குடிக்கும்.
பிறகு அருகிலுள்ள வனப்பகுதியிலுள்ள
பழமரங்களுக்குச் சென்று உணவு தேடும்.
மாலை நேரங்களில் திரும்பி வந்து
அதே மரத்தின் ஒரு பழைய கிளையில் அமர்ந்து
அமைதியாக உறங்கும்.

அந்த மரம் —
அதன் குடும்பம்.
அதன் உலகம்.
அதன் நினைவுகள்.

---

ஒரு நாள்… காலம் மாறியது.

பருவம் மாற தொடங்கியது.
புதிய காற்று, புதிய மாற்றங்கள்.

அந்த கிளியும்
சிறிது தொலைவுக்கு போய்
வேறு பகுதிகளில் சில நாட்கள் உணவு தேடி வாழவேண்டும் என்று நினைத்தது.
இதுதான் அவள் பழக்கம்.
சில நாட்கள் போய் திரும்பிவரும்.

அது பறந்து சென்றது.
நாள் ஒன்று…
நாள் இரண்டு…
பருவம் ஒன்று… இரண்டு… மூன்று…

பின்னர்—
அது திரும்பிவரத் துவங்கியது.

இதயம் நிரம்பிய மகிழ்ச்சியோடு:
“என் வீடு… என் மரம்… என் இடம்…”

---

திரும்பி வந்தபோது…

அந்த இடம் அதேபோல இருந்தது.
மண் அதே.
கிராம மக்கள் அதேபோல் பிஸி.

ஆனால்…

மரம் இல்லை.

பட்டுப் போயிருந்தது.
இலைகள் எதுவும் இல்லை.
உதிர்ந்த எலும்புக் காம்புகளைப் போல
வெறும் கருகிய கிளைகள் மட்டும்.

அந்த கிளி
மனம் உடைந்த குரலில்
கத்தி எழுந்தது.

அது பறந்து பறந்து
அந்த மரத்தை சுற்றி சுற்றி வந்தது.
அதன் குரல் இனிமையல்ல —
காயப்பட்ட இதயத்தின் கத்தல்.

“இது என் மரமா?
என் வீடு எங்கே?
நான் தூங்கிய கிளை எங்கே?
நான் காதல் கொண்ட பறவைகள் எங்கே…?”

அது கத்துகிறது.
அது அழுகிறது.
அது கதறுகிறது.

அதன் இறக்கைகள் வேகமாக துடிக்கிறது —
பறப்பதற்காக அல்ல…
உடைந்த மனத்தைச் சுமக்க முடியாமலான வேதனையில்.

அந்த இறக்கை அசைவுகள்
காற்றுக்கெதிரான போர் மாதிரி அல்ல;
அது ஒரு உயிரின் துயர அலை.

அது இன்னும் அந்த மரத்தின் வறண்டு போன கிளையில் அமருகிறது.
எங்கே போவது?
யாரிடம் போவது?
எந்த மரம் அதைத் தங்க வைக்கும்?

---

அதைப் பார்த்திருந்த ஒரு முதியவர்…

நெஞ்சில் ஒரு பெரிய துடிப்பு அடித்தது.
அவர் மெதுவாக தனக்குள் பேசினார்:

“நாம் நம்முடைய வாழ்க்கை பற்றி மட்டும் சிந்திக்கிறோம்…
இந்த உயிர்களுக்கு
வாழ்விடங்கள் எங்கே?
வீடுகள் எங்கே?
உணவு எங்கே?
நாம் யோசிக்கவே இல்லை…”

அவரது கண்களில் நீர் வந்தது.

அந்த பச்சைக்கிளி
ஒவ்வொரு நாளும் வந்து
அதே மரத்தைப் பார்த்து திரும்பிச் சென்றது.
ஆனால் அதற்க்கு வேறு மரங்கள் இல்லை.
அதற்கு ஏற்ற சூழல் எதுவும் அருகில் இல்லை.

அது அங்கேயே சுற்றியது…
அங்குள்ள வறண்ட கிளைகளைத் துடைத்து
கற்றுப் போன நினைவுகளைத் தேடிக் கொண்டது.

சில நாட்கள் கழித்து—
அது அமைதியாக
அந்த மரத்தின் கீழே இறந்தது.

உலகம் கவனிக்கவில்லை.
கிராம மக்கள் இன்னும் பிஸியாக இருந்தனர்.
ஆனால் பூமி ஒரு சின்ன உயிரின்
உடைந்த இதயத்தைக் கவனித்தது.

---

அந்த பச்சைக் கிளியின் மரணத்துடன் கதை முடிந்துவிடவில்லை…

ஏனெனில்—
அது ஒரு கதையல்ல.
ஒரு உண்மை சம்பவம்.
ஒரு கிளியின் வேதனை அல்ல.
பல லட்சக்கணக்கான பறவைகளின் உதிர்ந்த உயிரின் குரல்கள்.

நாமே நம் வாழ்விடங்களை இழந்தால் எவ்வளவு துயரம் வரும் என்பதைக் கற்பனை செய்தாலே மனம் நடுங்கும். அதே துயரம்தான் பறவைகளுக்கும் உயிரினங்களுக்கும் வருகிறது — அவர்களுடைய வாழ்விடம் என்பது ஒரே ஒன்று: இயற்கை சூழல்.

நாம் மனிதர்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் நகரமென்றோ, வீடென்றோ, அடுக்குமாடியென்றோ கட்டிக் கொண்டு சூழலை நமக்கேற்றபடி மாற்றிக் கொள்ளலாம். ஆனால் பறவைகளும் உயிரினங்களும் அதுபோல் செய்ய முடியாது. சூழல் எப்படி இருக்கிறதோ, அதற்கேற்பத்தான் அவர்கள் வாழ வேண்டியது.

பறவைகள் வெறும் உயிரினங்களல்ல — அவை ஒரு உயிர் சூழல் அமைப்பின் செயல்பாட்டு நரம்புகள்.

ஒவ்வொரு காடு, நீர்நிலை, புல்வெளி ஆகியவற்றின் இயல்பை சீராக வைத்திருக்கும் மறைமுக ஆற்றல் பறவைகள் வழியே இயக்கப்படுகிறது.

பறவைகள் மரங்களின் விதைகளைப் பரப்புகின்றன; பூமியின் நீர்சுழற்சியை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன; பூச்சிகளின் பரவலை கட்டுப்படுத்துகின்றன; மேலும் காற்றை தூய்மைப்படுத்தும் பசுமை அமைப்பை இயங்க வைக்கின்றன.

ஆய்வாளர் டேவிட் அட்டன்பரோ (David Attenborough) கூறுகிறார்:

“பறவைகள் பூமியின் வானத்தை மட்டுமல்ல, மனிதனின் மனத்தையும் சுத்தப்படுத்துகின்றன. அவற்றின் குரல், நிறம், மற்றும் இயக்கம் — எல்லாம் ஒரு மனசாந்தி மருந்து.”

அதேபோல், உயிரியல் நிபுணர் ஜொனாதன் பால்மர் (Jonathan Palmer) கூறுகிறார்:

பறவைகள் குறைவதற்கு
ஆய்வாளர்கள் கூறும் முக்கிய காரணங்கள் :

பழமரங்கள் அழிந்து போனது – முன்பு தமிழகம் முழுவதும் இருந்த நெல்லி, எலந்தை, கொய்யா, நாவல், கொடுக்காப்பிள்ளை போன்ற மரங்கள் குறைந்து விட்டதால் பறவைகளின் உணவு சங்கிலி முறிந்து விட்டது.

நீர்நிலைகள் கெட்டுப்போனது – ஏரிகள், குளங்கள் மாசடைந்ததால் நீர்ப்பறவைகள் குடியேறாமல் போனது.

பூச்சிக்கொல்லிகள் மற்றும் இரசாயனங்கள் – விவசாயத்தில் பயன்படுத்தப்படும் நச்சுப் பொருட்கள் பறவைகளின் உடலில் நச்சு தேக்கம் ஏற்படுத்தி பல இனங்களை அழிக்கின்றன.

ஒளி மாசு மற்றும் சத்த மாசு – இரவு நேர ஒளிமாசும் நகர சத்தமும் பறவைகளின் குடியிருப்பைச் சிதைக்கின்றன.

உயிரியல் ஆய்வாளர் டாக்டர் சலீம் அலி (Salim Ali) கூறியிருக்கிறார்:

“ஒரு பறவையை காணாத நிலை உருவானால், அது அந்த நிலத்தின் மரணத்தை அறிவிக்கும் சைகை.”

அதனால், பறவைகள் மீண்டும் பூமியில் பெருக வேண்டும் என்றால்:

பழமரங்கள் மற்றும் உள்ளூர் மரங்கள் மீண்டும் நட்டிடப்பட வேண்டும்.

ஏரிகள், குளங்கள், தண்ணீர் நிலைகள் சுத்தப்படுத்தப்பட்டு பறவைகள் குடியிருக்கும் சூழல் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

பறவைகள் வரும் பருவங்களில் (Migratory Seasons) அவற்றுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டும்.

பள்ளி, கல்லூரி நிலைகளில் பறவையியல் கல்வி (Ornithology) அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

பறவைகள் இன்றி பூமி அமைதி இழக்கும்; மனிதன் ஆற்றல் இழக்கும். ஒரு சிறகடிப்பு நம் நெஞ்சில் நம்பிக்கையாக மாறும் நாள் வர, நாம் பறவைகளுக்காக பேச வேண்டும், மரங்களை நட்டிட வேண்டும், நீர்நிலைகளை உயிர்ப்பிக்க வேண்டும்.

இதுவே
நமக்கும், நம் குழந்தைகளுக்கும்,
இந்த பூமியுக்கும்
உறுதி அளிக்கும் ஒரே பாதை.