“இளைஞர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய மறைக்கப்பட்ட வரலாறு”
அரசியல் களத்தில் யார் நல்லவர், யார் அநீதி செய்கிறார் என்ற மர்மம் நீடிக்கும் சூழலில், சிலர் செய்யும் நன்மைகள் அதிகாரப் போக்கின் காரணமாக வேறு ஒரு கட்சியின் சாதனையாகத் திசைதிருப்பப்படுவது வரலாறு நெடுகிலும் நடக்கும் நிகழ்வு. “பாவம் ஒரு பக்கம், பழி ஒரு பக்கம்” என்ற பழமொழிக்குப் பொருத்தமாய், களத்தில் இரத்தம் சிந்திப் போராடியவர்களின் உழைப்பை ஆளும் வர்க்கம் அறுவடை செய்வது இன்றும் தொடர்கிறது.
இத்தகைய வரலாற்றுச் சூழலில், கம்யூனிஸ்ட் தோழர்கள் சமூக நீதி மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வுரிமைக்காக நிகழ்த்திய மாபெரும் அரசியல் விழிப்புணர்வு மற்றும் சட்டப் போராட்டங்களின் முக்கியத்துவத்தை இன்றைய தலைமுறை அறிந்துகொள்வது அவசியம். அந்தப் போராட்ட வரலாற்றின் உச்சத்தையும், நீதிக்கான நெடிய பயணத்தையும் எடுத்துரைக்கும் ஒரு முக்கியமான முன்மாதிரியாக, கீழ்வெண்மணிப் படுகொலைச் சம்பவம் திகழ்கிறது. இதன் மூலம், உண்மைக்கும் அதிகாரப் பிரச்சாரத்திற்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை இன்றைய தலைமுறை அறிந்துகொள்ள வேண்டிய அத்தியாவசியமான பாடமாகும்.
கீழ்வெண்மணிப் படுகொலை (Keezhvenmani Massacre) என்பது தமிழ்நாட்டின் சமூக வரலாற்றில் பதிவான வர்க்கச் சுரண்டல், சாதிய ஆதிக்கம் மற்றும் அரச அலட்சியத்தின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடு ஆகும். இச்சம்பவம் 1968 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 25 ஆம் நாள் (கிறிஸ்துமஸ்) நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் (அப்போதைய தஞ்சை மாவட்டம்) கீழ்வெண்மணி கிராமத்தில் நடைபெற்றது. இச்சம்பவம், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை வாழ்வுரிமைப் போராட்டத்தின் விளைவாக வெடித்தது.
தஞ்சை மாவட்டத்தின் நிலமற்ற, பட்டியல் சமூகத்தைச் சேர்ந்த விவசாயத் தொழிலாளர்கள், ஒரு படி (பதக்கு) நெல் கூலியை உயர்த்தித் தரக் கோரி, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செங்கொடிச் சங்கம் தலைமையில் அமைப்பாகத் திரண்டு போராடினர். நிலப்பிரபுக்கள் (பண்ணையார்கள்), ‘நெல் உற்பத்தியாளர் சங்கம்’ என்ற பெயரில் கூலி உயர்வை வழங்க மறுத்ததுடன், போராட்டத்தைக் குலைக்க அடியாட்களை ஏவி விட்டனர். இதன் உச்சகட்டமாக, பண்ணையாட்களால் ஏவிவிடப்பட்டவர்கள், கூலித் தொழிலாளர்களின் குடிசைப் பகுதிக்குச் சென்று, தீயிட்டு கொளுத்தினர். தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஒரு குடிசைக்குள் தஞ்சமடைந்த பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட 44 பட்டியல் சாதியினர், குடிசைப் பூட்டப்பட்டு கொடூரமான முறையில் உயிருடன் எரிக்கப்பட்டுப் பலியாகினர்.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் (சிபிஐ) இந்தப் படுகொலை நடந்த உடனேயே, குற்றவாளிகளுக்கு மரண தண்டனை வழங்க வேண்டும் எனக் கோரி மாநிலம் தழுவிய போராட்டங்களை முன்னெடுத்தன. இந்தச் சம்பவம் நடந்தபோது, முத்தமிழ் அறிஞர் மு. கருணாநிதி தலைமையிலான திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் (திமுக) ஆட்சி தமிழகத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்தது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, காவல்துறையிலும், நீதித்துறையிலும் நேரடியாகப் பல புகார்களையும் வழக்குகளையும் தொடுத்தது. குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் நோக்கில் நீதிமன்றப் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்தது.
ஆரம்பத்தில் விசாரணை நீதிமன்றம் குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை வழங்கினாலும், சென்னை உயர் நீதிமன்றம் சாட்சியங்களை நம்ப முடியவில்லை எனக் கூறிப் பண்ணையாட்களை விடுதலை செய்தது. இதற்கு எதிராகக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உச்ச நீதிமன்றம் வரை மேல்முறையீடு செய்தது. கீழ்வெண்மணிப் படுகொலை, திராவிட அரசின் மீது நிலப்பிரபுக்களுக்குச் சாதகமாகச் செயல்படுவதாகவோ அல்லது அலட்சியம் காட்டுவதாகவோ ஒரு கடுமையான விமர்சனத்தை ஏற்படுத்தியது.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் தொடர்ச்சியான அழுத்தம், நிலமற்ற ஏழைகளின் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் இயக்கமாக அவர்களை வலுப்படுத்தியது. இந்தச் சம்பவம், தமிழக அரசைக் கிராமப்புறங்களில் நிலவிய சாதிய மற்றும் வர்க்கச் சுரண்டலின் ஆழத்தை உணர்ந்து, நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்களை (Land Reforms Acts) மேலும் கடுமையாகவும், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கான குறைந்தபட்ச கூலிச் சட்டங்களை முறையாக அமல்படுத்தவும் நிர்பந்தித்தது.
கீழ்வெண்மணி, இந்தியாவின் விவசாயத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் மற்றும் நீதி மறுப்புக்கான ஒரு குறியீடாக இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது.
1973 ஆம் ஆண்டு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் கீழ்வெண்மணி வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பண்ணையார்கள் மற்றும் அடியாட்கள் அனைவரையும் விடுதலை செய்தது. நீதிபதி, “பண்ணையார்கள் அனைவரும் சலுகை பெற்றவர்கள் (Privileged class), அத்தகைய வசதி படைத்தவர்கள் ஏழைக் கூலிகளின் குடிசையைத் தீ வைத்துக் கொளுத்தியிருக்க வாய்ப்பில்லை” என்று கூறி, சந்தேகம் காரணமாக அவர்களை விடுதலை செய்தார். இது உயர் சாதி, உயர் வர்க்கப் பின்புலம் கொண்டவர்களின் சாட்சியத்தை உண்மை என எடுத்துக்கொண்டு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சாட்சியங்களை நிராகரிக்கும் வர்க்கச் சார்பு கொண்ட நீதியாக அமைந்தது.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் (சிபிஐ) விடாப்பிடியாக உச்ச நீதிமன்றம் வரை மேல்முறையீடு செய்தன. இருப்பினும், உச்ச நீதிமன்றமும் உயர் நீதிமன்றத்தின் விடுதலையை உறுதி செய்தது. கீழ்வெண்மணிப் படுகொலை வழக்கில், பாதிக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்களுக்கு நீதி கிடைப்பது என்பது ஒரு சட்டப்பூர்வ தோல்வியாகவே வரலாற்றில் பார்க்கப்படுகிறது.
இது, சட்டத்தின் நீதிக்கதவுகளைச் செல்வாக்கும் அதிகாரமும் எப்படித் தாழிட முடியும் என்பதற்கான ஒரு ஆழமான சான்றாகும். அன்றைய உழைக்கும் மக்கள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் வழிகாட்டுதலில் ஒன்று திரண்டு, பண்ணையார்களிடம் கூலிக்காகப் போராடியது வெறும் பொருளாதாரப் போராட்டம் மட்டுமல்ல; அது மனித உரிமைகளுக்காகவும், சுயமரியாதைக்காகவும் எதிர்த்து நின்ற ஒரு தார்மீகப் போர்.
இன்று அரசியல் சூழலிலும், அதிகாரமும், பண பலமும் கொண்ட சிலர் தங்கள் தவறுகளிலிருந்து சட்டரீதியாக எளிதில் தப்பிக்கும் போக்குகளைக் காண முடிகிறது. இத்தகைய சூழலில், இன்றைய இளைஞர்கள் கீழ்வெண்மணி போன்ற போராட்ட வரலாற்றை வெறும் தகவலாகப் பார்க்காமல், அதன் மையக்கருத்தை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்:
நம் நாட்டின் ஜனநாயகமும், அடிப்படை உரிமைகளும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும்போதெல்லாம், வெறும் அரசியல் தலைவர்களை நம்பி இருக்காமல், ஒன்றிணைந்து களத்தில் குரல் கொடுக்கும் மக்கள் சக்தியே உண்மையான நீதியையும் சமூக மாற்றத்தையும் வென்றெடுக்கும். அதிகாரத்தின் போக்கைத் தடுத்து நிறுத்தும் ஆற்றல் வேண்டும், அநீதி எந்த வடிவத்தில் வந்தாலும், அதை எதிர்த்து நிற்க வேண்டிய காலச் சூழல் இது என்பதை உணர்ந்து செயல்படுவதே, கீழ்வெண்மணியில் உயிர் நீத்த 44 பேருக்கு நாம் செலுத்தும் உண்மையான அஞ்சலியாகும்.
