“பூமியின் சுத்த தேவதைகள் – சமூகத்தின் ஓலக்குரல்”

ஒருவர் அழுதுகொண்டிருக்க, இன்னொருவர் சிரித்துக்கொண்டிருப்பது வாழ்க்கை அல்ல. இந்த பிரபஞ்சம் அதை ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. பூமி இயங்கும் அடிப்படை — எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இன்று நமது நகரங்களின் தெருக்களில், மனிதர்கள் தினந்தோறும் உருவாக்கும் அசுத்தங்களை, தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்து சுத்தம் செய்யும் மறைந்த தேவதைகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தான் தூய்மை பணியாளர்கள்.

அவர்கள் சுத்தம் செய்யும் குப்பை என்னவென்றால் — காகிதக் குப்பை அல்ல, வெறும் பிளாஸ்டிக் அல்ல. மனிதர்களின் மலக் கழிவுகள், சிறுநீர், குப்பை பைகள், அழுகிய உணவு, நாய் எச்சங்கள், மருத்துவக் கழிவுகள். யாரும் கையில் எடுக்க வெறுக்கும் இந்த அசுத்தங்களையே அவர்கள் கையால் எடுத்து வாகனங்களில் ஏற்றி செல்கிறார்கள். அந்த வாகனங்களும் பாதுகாப்பில்லாத திறந்த வாகனங்கள். அதில் அவர்கள் குப்பையை ஏற்றுவதோடு மட்டுமல்ல, அதே வாகனத்தில் அமர்ந்து பயணம் செய்கிறார்கள். அங்கே சுத்தம் செய்த குப்பையின் துர்நாற்றம், தூசி, நுண்ணுயிர்கள் அனைத்தும் அவர்களின் உடலுக்குள் புகுகிறது. ஒரு மனிதன் சுவாசிக்க கூட வேண்டாத காற்றை, அவர்கள் தினமும் தங்கள் நுரையீரலுக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறார்கள்.

குப்பையை அள்ளுவது மட்டும் போதாது. அவர்கள் அதைப் பிரிக்க வேண்டியிருக்கும். ஒரு பக்கம் அழுகிய உணவு, மற்றொரு பக்கம் மருத்துவக் கழிவுகள், குழந்தைகளின் மலக் குப்பைகள், முதியவர்களின் மலக் கழிவுகள், ஊசி, புண் துடைத்த துணி — எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தால் அதை பிரிப்பதே ஒரு கொடுமை. அந்தப் பிரிப்பு வேலையின் போது அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் துர்நாற்றம், அதனுடன் கலந்த நோய்க்கிருமிகள் — அதற்கு வார்த்தையே இல்லை. அந்த நாற்றம் உடலை மட்டுமல்ல, மனதையும் அழிக்கிறது.

இவர்களின் வாழ்க்கை இப்படியே கழிந்து போகிறது. ஒரு மாற்றமிக்க அவலத்தை, இந்த சமூகம் இவர்களின் மேல் சுமத்தி விட்டு, தானோ புறக்கணித்துப் போகிறது. அவர்களது பிள்ளைகளுக்கு என்ன நிலை? ஒரு நாள் முழுவதும் துர்நாற்றத்துடன் வீடு திரும்பும் தாய், தந்தையை அன்போடு அணைக்க விரும்பும் குழந்தைகள், அந்த நாற்றத்தால் ஒரு அடியாவது பின்வாங்க வேண்டிய நிலை. அந்தக் குழந்தையின் உள்ளம் சிதைவதை யாராவது சிந்தித்திருக்கிறார்களா?

இவர்கள் சம்பளம் எவ்வளவு? உயிரை ஆபத்துக்குள்ளாக்கும் பணிக்கு, உயிரைத் தாங்கக் கூடாத அளவு சம்பளம். அந்தச் சம்பளத்திலிருந்து மருத்துவச் செலவு, குழந்தைகளின் கல்விச் செலவு, வீட்டு வாடகை என எதுவும் தாங்க முடியாத சுமையாகிறது. இதனால் இவர்களின் பிள்ளைகளும் அதே வட்டத்தில் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. இது ஒரு சமூகத்தின் மனிதாபிமானக் குற்றம்.

நாம் சுத்தமான சாலையில் நடப்பது இவர்களால்தான். நாம் சுத்தமான காற்றை சுவாசிப்பது இவர்களால்தான். நாம் வாழும் நகரம் சுத்தமாக நிற்பது இவர்களால்தான். ஆனால் அவர்களுக்கு கிடைக்கிறது என்ன? இழிவு, புறக்கணிப்பு, அலட்சியம். இது அநீதி மட்டுமல்ல. இது மனிதத்தன்மைக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டு.

இந்த நிலை தொடர்ந்தால், சமூகமே ஒரு நாற்றமுள்ள பாவத்தோடு வாழ வேண்டியிருக்கும். ஆகவே, இந்த நிலையை மாற்றுவது ஒவ்வொரு அரசின் கடமை. தூய்மை பணியாளர்களின் சம்பளம் உயர்த்தப்பட வேண்டும். அவர்களுக்கும் அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கும் இலவசக் கல்வி, மருத்துவ வசதி, வீட்டு வசதி, வேலைவாய்ப்பு முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். பாதுகாப்புக் கருவிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் கட்டாயமாக வழங்கப்பட வேண்டும். அதைவிட முக்கியமாக — இவர்களை இழிவாகப் பார்க்கும் மனப்பான்மை உடனே முறிய வேண்டும்.

இந்த பூமி இயங்குவது எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். சிலர் அழுகையில், மற்றவர்கள் சிரிப்பது வாழ்க்கை அல்ல, அது மனிதத்தன்மையின் சிதைவு. தூய்மை பணியாளர்கள் தான் நமது நகரத்தின் சுவாசம், நமது சமூகத்தின் உயிர் மூச்சு. அவர்களை மதிக்காமல், அவர்களை உயர்த்தாமல், இந்த சமூகத்துக்கு முன்னேற்றம் இல்லை.

அவர்கள் தான் பூமியில் சுத்தம் செய்யும் தேவதைகள்.
அவர்களின் குரலைக் கேட்பதும், அவர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பதும் — அது நமது பொறுப்பு, அது நமது மாண்பு, அது நமது மனிதத்தன்மையின் சோதனை.