ஆகாயத்தில் தொலைந்த கடவுள் – மீண்டும் மண்ணுக்கு

மனிதன் தன் அறிவின் ஆரம்பக் காலத்தில் கடவுளை வானத்தில் தேடவில்லை. மாறாக, பூமியின் ஒவ்வொரு மூலையிலும், மரங்களில், ஆறுகளில், மலை முகட்டுகளில் தன்னை உணர்த்தும் சக்தியைத் தான் “தெய்வமாக” உணர்ந்தான்.

அந்தக் காலத்து ஆதி மக்கள், பழங்குடிகள், மரங்களைத் தெய்வமாக வணங்கினார்கள். சூரியனைக் கடவுளாக, சந்திரனைக் காவலனாக, மலைகளைத் தாயாக, ஆறுகளை வாழ்வாதாரமாக மதித்தார்கள். இந்த பசுமை ஒவ்வொன்றும் அவர்களின் உள்ளார்ந்த உயிர்த்தேவைகளுக்கு நேரடியாக பதிலளித்தன. உணவளித்தன, ஆற்றல் தந்தன, மன அமைதியை ஈர்த்தன.

ஆனால் பின்னர்…

மனிதனுடைய பார்வை வானத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கியது.
அந்த வானத்தில் “தன் உருவத்தை” வைத்து கொண்டார் ஒருவர்.
அவருடைய பெயர் வெவ்வேறு இடங்களில் மாறினாலும் (ஈஸா, அல்லா, சிவன், யாவே…),
அவர் இருப்பது ஒரே இடத்தில்—வானில்!

அந்த இடம் எதுவும் பசுமையற்றது,
அதற்கான அடையாளங்கள் பூமியில் எதுவும் இல்லை.
ஆனால் அவர் மீது நம்பிக்கை வைத்துக் கொண்டு,
மரங்களை வணங்கும் பழக்கங்களை நாம் விட்டுவிட்டோம்.
நீரை வணங்கும் தாயாகக் கருதும் பண்பாட்டை மறந்துவிட்டோம்.
மலைகள் மீதான பக்தி நமக்குப் பகைமையாக மாறிவிட்டது.

வளங்களை மறந்த நம் வழிதவறல்

இப்போது, நாம் கடவுளை வானத்தில் தேடுகிறோம்.

கடவுள், பூமியின் வளங்களை வழியாக தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார்.
மரங்கள், ஆறுகள், மலைகள் — இவை கடவுளின் மொழிகள்
இந்த மொழிகளை நாம் அழிக்கிறோம் என்றால்,
கடவுளின் ஆற்றல் நம்மிடம் இருப்பதில்லை.

இயற்கையை அழித்ததனால் இழந்த நம் உடல், மன ஆற்றல்

இன்று மனிதனின் அறிவு வளர்ச்சி கூட ஒரு பெரும் அவலம்.
மன வளர்ச்சி குறைவுடைய பிள்ளைகள்,
உடல் வலிமை குறைந்த இளைஞர்கள்,
நரம்பு ஒட்டுமொத்தமாய் நசுங்கிய மனிதர்கள்,
ஆண்மை குறைந்த உடல்களோடு இளைஞர்கள்,
உணர்வுத்திறன் இழந்த பெண்கள்,
இவை எல்லாம் ஒரு மட்டமான சூழலின் விளைவுகள்.

தசைகள் இறுகி விட்டன.
நரம்புகள் பதற்றமடைந்துவிட்டன.
உணர்வுகள் சிதைந்துவிட்டன.
காதல் கூட உடலால் நிகழ முடியாத சூழ்நிலைக்கு நாம் வந்துவிட்டோம்.

பாதுகாப்பு என்பது ஒரு மதம் அல்ல;
இது ஒரு உணர்வியல் வரையறை.
மறுபடியும் நாம்:

மரங்களை தெய்வமாக மதிக்க வேண்டும்.

நீரை ஒரு புனித நதி என உணர வேண்டும்.

மலைகளை ஆற்றலின் அடிமூலமாக கருத வேண்டும்.

காடுகளை உயிர் ஆழங்களாக மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

முடிவுரை: பூமி மீண்டும் தெய்வமாகப் பரவும் போது

கடவுள் வானத்தில் இல்லை,
அவர் பூமியில் இருந்தார் –
நாம் அவரை அங்கிருந்து எடுத்து வானில் கட்டியெழுப்பிவிட்டோம்.

நாம் இப்போது கடவுளை உணர விரும்புகிறோம் என்றால்,
வானத்தைப் பார்க்காமல்,
மண்ணில் புதைந்த சக்தியை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

மண்ணின் வாசனையில் கடவுள் இருக்கிறார்.
மழையின் ஒலியில் அவர் குரல் உள்ளது.
மரத்தின் நிழலில் அவரது கருணை உள்ளது.
மலைகளில் அவரது நிலைத்தன்மை உள்ளது.

இவற்றை மீண்டும் மதிக்கத் தொடங்கினால்
நம்முடைய உடலும், மனமும், சமூகமும்
மீண்டும் சக்தியாகும்.