கடவுள் பெயரால் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறை: ஒரு மௌன அத்தியாயம்

​சமீபத்தில் நான் பார்த்த ஒரு திரைப்படக் காட்சி என்னுள் ஆழமான சிந்தனையை எழுப்பியது. அது ஒரு கதைபோலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது ஒரு நிதர்சனத்தின் பிரதிபலிப்பு. அந்தக் காட்சியில் சொல்லப்பட்ட உண்மை இன்று நம்மோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது; நம்முடைய வாழ்வில் வெளிப்படுகின்ற நிஜங்களாக அது பரிணமித்து வருகிறது.

அந்தக் காட்சி முழுவதும் ஒரு தெளிவான கதையை எடுத்துரைத்தது. அந்தக் கதையிலிருந்து எடுத்துக் கொண்ட உணர்வை இங்கே பகிர்கிறேன்…

ஒரு குடும்பம், வெளியுலகிற்கு பக்தி நிறைந்த, நீதி தவறாத ஒரு குடும்பமாகத் தெரிகிறது. கணவன், தினமும் கோயிலுக்குச் சென்று, நெற்றியில் திருநீறு பூசி, பக்திமானாகக் காட்சியளிக்கிறான். அவனின் தாய் தந்தையரோ, காலையில் எழுந்து பூஜை செய்து, ‘கடவுள் பக்தி தான் வாழ்க்கையின் ஆதாரம்’ என உபதேசம் செய்கிறார்கள். வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையும் புனிதமான வார்த்தைகளாலும், சிலைகளாலும் நிரம்பியுள்ளது. ஆனால், அந்தப் புனிதமான முகமூடிக்குள் மறைந்திருக்கும் கசப்பான உண்மை, அந்தக் குடும்பத்தின் மருமகளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

அவள் தன் கணவனுக்கு ஒரு அடிமையாக, ஒரு வீட்டு வேலைக்காரியாக நடத்தப்படுகிறாள். “அதிகாலை எழுந்து பூஜை செய்,” “வாசல் பெருக்கு,” “கோலம் போடு,” “வீட்டைத் தூய்மையாக வைத்துக்கொள்” – இவை அனைத்தும் அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட புனிதக் கட்டளைகள். இந்தக் கட்டளைகளின் மூலம், அவள் ஒரு பக்திமானாக அல்ல, ஒரு அடிமையாக மாற்றப்பட்டாள். அவளுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் கணவன் மற்றும் மாமியார், மாமனாரின் ஆதிக்கத்தில் சிக்கித் தவிக்கிறது. அவளுக்கு எந்த உரிமையோ, சுதந்திரமோ இல்லை. அவள் எங்கே போக வேண்டும், யாரைச் சந்திக்க வேண்டும், எப்போது பேச வேண்டும் என அனைத்து முடிவுகளையும் அவர்களே எடுக்கின்றனர்.

அந்தப் பெண் இந்த அடக்குமுறைக்கு இடையே, ஒரு கசப்பான உண்மையை அறிகிறாள். அவளது கணவன், புனிதத்தின் முகமூடியை அணிந்துகொண்டு, இன்னொரு பெண்ணுடன் தொடர்பு வைத்திருக்கிறான். இந்த உண்மையை அவள் தைரியமாக எதிர்கொண்டு கேள்வி கேட்கிறாள். அதுவரை பக்திமானாக இருந்த கணவனின் முகத்திரை கிழிபடுகிறது. பக்தி, நீதி, நியாயம் எனப் பேசிய அவன், தன் மனைவியின் கேள்வியால் கோபம் கொண்டு, அவளை அடித்து துன்புறுத்துகிறான்.

தான் பாதிக்கப்பட்டதை, அந்தக் குடும்பத்தின் நீதிமான்களான அவனது தாய் தந்தையிடம் அவள் முறையிடுகிறாள். “உங்கள் மகன் தவறு செய்கிறான், என்னை அடிக்கிறான்,” என்று ஆதங்கத்துடன் அவள் கேட்கும் போது, அவர்கள் அமைதியாக இருக்கிறார்கள். அவர்களின் அமைதி, அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் இடியாக விழுகிறது. “கடவுள், மதம், ஒழுக்கம், நீதி எனப் பேசும் நீங்கள், உங்கள் மகனின் தவறுகளைக் கண்டுகொள்ளவில்லையா? நான் அடிமையாக நடத்தப்படும் போது, நீங்கள் ஏன் பேசவில்லை?” என்று அவள் கேட்கிறாள். அவர்களின் மௌனம், “கடவுளைப் பற்றிப் பேசுவது ஒரு முகமூடி, அதிகாரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதுதான் எங்கள் நோக்கம்,” என்று சொல்வது போல அவளுக்குத் தோன்றுகிறது.

இந்தக் கொடுமைகள் அனைத்தையும் தாங்க முடியாமல், அவள் தன் கடைசி முயற்சியாக ஒரு முடிவை எடுக்கிறாள். “நீங்கள் சொல்லும் சாமி, கடவுள் இல்லை. அன்பு, கருணை, நியாயம் என இல்லாத இடத்தில் எந்தக் கடவுளும் இல்லை” என கோபமாகவும், ஆதங்கமாகவும் கத்தி, பூஜை அறைக்குள் சென்று தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள்.

அவள் இறந்த பிறகு, அதே குடும்பத்தினர் ஒரு விசித்திரமான செயலைச் செய்கின்றனர். “நீங்கள் சொல்லும் கடவுள் இல்லை, இல்லை” என்று கோபமாகச் சொல்லித் தற்கொலை செய்துகொண்ட அந்தப் பெண்ணையே அவர்கள் தெய்வமாக்கி விடுகின்றனர். அவளுக்கு ஒரு சிலை வைத்து, பூமாலை அணிவித்து, அன்றாட பூஜைகள் செய்கின்றனர். இந்த கேலிக்கூத்தான நிகழ்வு நம் சமூகத்தின் ஆழமான நோயை வெளிப்படுத்துகிறது.

இதேபோல், புத்தர், இயேசு போன்ற மாபெரும் சிந்தனையாளர்கள் மக்களை ஒடுக்கும் மதங்களையும், சடங்குகளையும், ஆதிக்கத்தையும் அவர்கள் எதிர்த்தார்கள். ஆனால், அவர்களை கொலை செய்த பின் அதே ஆதிக்க சக்திகளால் அவர்களே கடவுளாக்கப்பட்டுவிட்டனர். அவர்களின் ஆழ்ந்த சித்தாந்தம் வேண்டுமென்றே மறைக்கப்பட்டுவிட்டது.

இன்றைய மதங்களும், ஆன்மிகமும் ஒரு போதைப்பொருள் போல மக்களை அடிமையாக்கி வைத்துள்ளன. மத குருமார்கள், “சாமி கும்பிட்டியா?” “கோயிலுக்கு வந்தாயா?” என்று பக்தர்களைப் பற்றி அக்கறையுடன் கேட்பது, உண்மையில் அவர்களின் பணத்தையும், அதிகாரத்தையும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள். மக்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள், அவர்களுக்கு என்ன பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன, அக்கம் பக்கத்தினருடன் அவர்கள் எப்படிப் பழகுகிறார்கள் என்று யாரும் கவனிப்பதில்லை. அவர்களுக்குத் தேவையெல்லாம் பணமும், அதிகாரமும் மட்டுமே. இந்த மத வியாபாரத்தில் மிகவும் பாதிக்கப்படுவது பெண்களும், தலித்துகளும் போன்ற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும்தான். மதத்தின் பெயரால், அவர்கள் அடிமைப்படுத்தப்பட்டு, சமூகத்தின் விளிம்பிற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படுகிறது.

பல தீவிர பக்தர்கள் கோயிலுக்குச் சென்று பிரார்த்தனை செய்தாலும், அவர்களின் வாழ்க்கை அதே நிலையில் தேங்கி நிற்கிறது. மாற்றம் ஏன் ஏற்படவில்லை என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். உண்மையான மாற்றம் என்பது ஆலயத்திலும், பிரார்த்தனைகளிலும் மட்டும் இல்லை. அது ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்தை உருவாக்குவதில் உள்ளது.

உங்கள் வாழ்க்கை மேம்பட்டதா என்பதை நீங்கள் சுய பரிசோதனை செய்ய வேண்டும். நீங்கள் ஆரோக்கியமான உடல் மற்றும் மனதுடன் இருக்கிறீர்களா? பயமின்றி, துணிச்சலுடன் வாழ்கிறீர்களா? பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறியுள்ளீர்களா? உங்கள் குடும்பத்தினர், குழந்தைகள் அனைவரும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்களா? அவர்களின் சிந்தனைகள் வளர்ச்சிக்கான பாதையில் உள்ளதா? முக்கியமாக, உங்கள் நடத்தை எப்படி உள்ளது? நீங்கள் மற்றவர்களிடம் பேசும் விதம், பழகும் விதம், சாதிப் பாகுபாடு இல்லாமல் அனைவரையும் சமமாக மதிக்கும் மனநிலை ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும். நீங்கள் யாருக்கும் தீமை செய்யாமல், லஞ்சம் வாங்காமல், ஊழல் செய்யாமல் இருக்கிறீர்களா? இவை அனைத்தும் ஆரோக்கியமான வாழ்வின் அறிகுறிகள்.

நீங்கள் செய்யும் பிரார்த்தனைகள் கேட்கப்பட்டு, பலன் கிடைத்திருந்தால், நீங்கள் ஒரு நேர்மையான, அக்கறை கொண்ட மனிதராக மாறியிருப்பீர்கள். மற்றவர்கள் உங்கள் பேச்சையும், செயலையும் கண்டு, “இவர்கள் வாழ்க்கை மாறியிருக்கிறது, அவர்கள் பிரார்த்தனை பலித்திருக்கிறது” என்று சொல்ல வேண்டும். அதுவே உண்மையான பக்தி. வெறுமனே பெயருக்காகவும், புகழுக்காகவும் வாழ்வது வாழ்க்கை அல்ல.

இந்தச் சதிவலையிலிருந்து மக்கள் வெளிவர ஒரே வழி, சுய பரிசோதனை. நாம் செய்யும் பிரார்த்தனைகள், நம்பிக்கைகள், முயற்சிகள் பலனளிக்கவில்லை என்றால், அது ஏன் என்று நாம் ஆராய வேண்டும். “கடவுள் ஏன் என் பிரார்த்தனைக்குச் செவிசாய்க்கவில்லை?” என்று கேள்வி கேட்க வேண்டும். அப்படி சுய ஆய்வு செய்யும் போதுதான், நாம் உண்மையான ஆன்மிகத்தை நோக்கிப் பயணிக்க முடியும். அப்போது, “நான் யார்?”, “என் பலம் என்ன?”, “என் ஆற்றல் என்ன?”, “நான் எந்தச் சூழலில் இருக்கிறேன்?” போன்ற கேள்விகளுக்குத் தெளிவான பதில்கள் கிடைக்கும்.

666✍🏼