காலம் மாறியது; ஆட்சி மாறியது; அதிகாரத்தின் முகங்களும் மாறின. ஆனால் அதிகாரத்தைச் சுற்றி உருவாகும் புகழ்ச்சியின் அரசியல் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.”
அக்காலத்தில் அரசர்களைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் இருக்கும். அவர்கள் அரசன் செய்ததைவிட செய்யாததைப் பெரிதாகப் பேசுவார்கள்; இல்லாததை இருப்பதாகக் காட்டுவார்கள். அதன் மூலம் அரசனைச் சுற்றி ஒரு மாயைப் பிம்பத்தை உருவாக்குவார்கள்.
அந்தப் புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் அவர்களுடைய தனிப்பட்ட ஆதாயமும் இருக்கும்.
அந்த மாயை அரசர்களோடு முடிந்துவிடவில்லை.
கடந்த கால அரசுகளிலிருந்து இன்றைய அரசியல்வரை, தமிழகத்திலும் இந்தியாவிலும் ஆட்சியில் இருந்தவர்களையும், இன்றும் இருப்பவர்களையும் சுற்றி இந்த புகழ்ச்சி அரசியல் பல வடிவங்களில் தொடர்கிறது.
ஆட்சியின் சாதனைகளைச் சொல்வது வேறு.
செய்யாததைச் செய்ததாகவும், இல்லாததை இருப்பதாகவும் கூறி மக்களின் மனதில் செயற்கையான வெற்றிப் பிம்பத்தை உருவாக்குவது வேறு.
இதுவே அரசியலில் மட்டும் இல்லை.
மதத்திலும் இதே மாயை உருவாக்கப்படுகிறது.
சாதியிலும் இதே மாயை கட்டமைக்கப்படுகிறது.
“நம்மவர்” என்பதற்காக தவறையும் சரியாக்குகிறோம். செய்யாததையும் செய்ததாகப் புகழ்கிறோம். அதன் மூலம் ஒருவரை மட்டுமல்ல, ஒரு அமைப்பையே கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதாக மாற்றுகிறோம்.
ஆனால் மக்கள் நிரந்தரமாக ஏமாறிக்கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.
ஒரு நாள் உண்மை அவர்களுக்குப் புரியும்.
அப்போது அவர்கள் தாங்கள் நம்பிய தலைவர்களையும், மத அமைப்புகளையும், சாதி அடிப்படையிலான அதிகாரக் கட்டமைப்புகளையும் கேள்வி கேட்கத் தொடங்குவார்கள்.
வரலாற்றில் பல அரசர்கள் அரியணையை இழந்திருக்கிறார்கள். பல அதிகாரக் கட்டமைப்புகள் மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பல காலங்களில் மக்கள் தாங்கள் ஒருகாலத்தில் நம்பிய அமைப்புகளையே விட்டு விலகியிருக்கிறார்கள்.
மாயை எவ்வளவு பெரியதாகக் கட்டப்பட்டாலும், உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தால் அது உடைந்தே தீரும்.
வரலாறு இறுதியில் புகழ்ச்சியை அல்ல — உண்மையையும் செயலையும் தான் பதிவு செய்யும்.
#மாயைப்புகழ்ச்சி #உண்மை #அரசியல் #மக்கள்ஆட்சி #விழிப்புணர்வு #இளைஞர்கள் #சமூகசிந்தனை #வரலாறு
