அதிகாரப் போக்கு ஏன் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்திடம் தேங்க வேண்டும்?

ஒரு நாட்டின் ஜனநாயகம் என்பது பெரும்பான்மை மக்களின் பிரதிநிதித்துவத்தில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. ஆனால், இந்தியச் சமூகக் கட்டமைப்பில் மக்கள் தொகையில் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான ஒரு சிறுபான்மைச் சமூகம், அதுவும் வரலாற்று ரீதியாக வேற்று நிலங்களிலிருந்து இங்கு புலம்பெயர்ந்து வந்த ஒரு பிரிவினர், ஒட்டுமொத்த அரசு அதிகாரத்தையும் அதன் மையப்புள்ளிகளையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக நீடிப்பதுதான் சமகால அரசியலின் மிகப்பாரிய முரண்பாடு. சுதந்திரம் பெற்று இத்தனை தசாப்தங்கள் கடந்தும், பூர்வகுடிப் பெரும்பான்மை மக்கள் இன்னும் அதிகாரத்தின் விளிம்புகளுக்கு தள்ளப்பட்டு, ஒருவித அச்சத்தோடும் அதிருப்தியோடும் வாழ வேண்டிய சூழல் ஏன் மாறவில்லை என்ற கேள்வி மிக ஆழமானது.

​இந்த அதிகாரக் குவிப்பின் பின்னால் இருக்கும் மிக முக்கியக் காரணி வர்ணாசிரமக் கொள்கை என்ற சித்தாந்தமாகும். வர்ணாசிரமம் என்பது ஏதோ தற்செயலாக உருவான சமூகப் பிரிவினை அல்ல; அது பிறப்பின் அடிப்படையில் மனிதர்களைத் தரம் பிரித்து, ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்திற்கு மட்டும் அறிவையும் அதிகாரத்தையும் ஏகபோக உரிமையாக்கி, உழைக்கும் பெரும்பான்மை மக்களை அடிமைத்தளத்தில் வைத்திருக்க உருவாக்கப்பட்ட ஒரு தத்துவக் கூண்டு. இக்கோட்பாட்டின்படி, சமுதாயத்தின் தூய்மைப் பணிகளைச் செய்பவர்களும், செருப்பு தைப்பவர்களும், நிலத்தில் வியர்வை சிந்துபவர்களும் நிரந்தரமாகக் கீழ்நிலை ‘சூத்திரர்களாகவே’ நீடிக்க வேண்டும் என்ற உளவியல் ஒடுக்குமுறை தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்பட்டு வந்துள்ளது.

அதிகார பீடங்களில் இருப்பவர்கள் எளிய மக்களைத் தங்களுக்கு இணையாகப் பார்ப்பதில்லை என்பதன் பின்னணியில் இருப்பது இந்த வர்ணாசிரமப் புத்திதான். அடித்தட்டு மக்கள் தங்களை நோக்கி எவ்விதக் கேள்வியும் எழுப்பிவிடக் கூடாது, தங்களுக்கு மேலே அதிகார அடுக்கில் வந்து அமர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதில் இந்த மேலாதிக்கச் சிந்தனை மிகத் தெளிவாகச் செயல்படுகிறது.

​இதன் நேரடித் தாக்கத்தை இன்று நாம் மத்திய அரசுத் துறைகளின் உயர்பதவிகளில் அப்பட்டமாகக் காண முடிகிறது. இத்துறைகளில் அவர்களின் மக்கள் தொகை விகிதாச்சாரத்தை விடவும் மிக அதிக அளவில் ஆதிக்கம் செலுத்துவது சாதாரண நிர்வாக விவகாரம் அல்ல; அது வர்ணாசிரமப் படிநிலை நவீன வடிவம் பெற்று அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியிருப்பதன் சான்றாகும். இந்த வர்க்க மற்றும் சாதியப் பாரபட்சம் ஏதோ கொள்கை அளவில் மட்டும் நிற்பதில்லை, சாமானிய மனிதனின் அன்றாட வாழ்வியலிலும் அது மிகக் கொடூரமான வலியை ஏற்படுத்துகிறது.

​உதாரணமாக, ஒரு தொடர்வண்டி நிலையத்தின் பயணச்சீட்டு முன்பதிவு செய்யும் இடத்தை நாம் உற்று நோக்கினால் இந்த யதார்த்தம் புரியும். அழுக்கு ஆடையும் எளிய தோற்றமும் கொண்ட ஒரு ஏழைத் தொழிலாளி அங்கு நின்று பேசும்போது, அங்கிருக்கும் ஏகபோகப் புத்தி கொண்ட அதிகாரி அவரை ஒரு சக மனிதனாகக் கூடக் கருதாமல், அலட்சியமாகவும் ஏளனமாகவும் பேசுவதை நாம் பார்க்கிறோம். ஆனால், அதே இடத்திற்குத் தன் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நபர் வரும்போது, சட்டென்று முகபாவனை மாறி, “வாங்க, என்ன வேணும், எங்கே போறீங்க?” என்று சொற்களில் மரியாதையைக் குழைத்துத் தமிழ் பேசும் அந்த இரட்டை நிலைதான் இந்தச் சமூகத்தின் ஆகப்பெரும் அநீதி. எளிய மக்களின் வறுமையையோ, அவர்களின் உழைப்பின் வலியையோ உணர்ந்துகொள்ளும் ஆன்மா இந்த வர்ணாசிரமச் சிந்தனையாளர்களுக்குக் கிடையாது என்பதையே இந்த அன்றாட நிகழ்வுகள் நிரூபிக்கின்றன.

​இத்தகைய சூழலில், இத்தனை காலம் தமிழகத்தை ஆண்ட திராவிட அரசுகளும், தேசத்தை ஆளும் பிற அரசுகளும் இவர்களின் அதிகாரப் பிடியை முழுமையாகத் தகர்க்கத் தவறி, மறைமுகமாக அதற்குத் துணை போகின்றனவா என்ற நியாயமான சந்தேகம் மக்கள் மத்தியில் இன்னும் நீடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அதிகாரம் என்பது பிறப்புரிமை அல்ல, அது ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்குமான கூட்டுரிமை என்பதை இந்த ஆதிக்க வர்க்கத்திற்குப் புரிய வைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.
​இந்தத் தேக்க நிலை மாற வேண்டுமானால், சமூகம் ஒரே படிநிலையில் சுழன்று கொண்டிருப்பதைத் தடுத்து நிறுத்தி, எளிய மக்களுக்கான சமூக நகர்வை நாம் சாத்தியமாக்க வேண்டும்.

அது சாமானியர்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்திற்கும் இடையே சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் உருவாகும் ஒரு மாண்புமிகு சமூக உறவினால் மட்டுமே சாத்தியம். சக மனிதனைத் தன் சகாவாக, சமமானவனாக நடத்தும் பக்குவமும், தங்களை நோக்கி எழுப்பப்படும் கேள்விகளை எதிர்கொள்ளும் நேர்மையும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு வர வேண்டும்.
​தற்போது மக்கள் மத்தியில் ஒரு பெரும் எதிர்பார்ப்பும் நம்பிக்கையும் எழுந்துள்ளது. இப்போது அமைந்திருக்கும் புதிய அரசு, எளிய மக்களின் வலி

​​தற்போது மக்கள் மத்தியில் ஒரு பெரும் எதிர்பார்ப்பும் நம்பிக்கையும் எழுந்துள்ளது. இப்போது அமைந்திருக்கும் முதல்வர் ஜோசப் விஜய் அவர்களின் புதிய அரசு, எளிய மக்களின் வலியை உணர்ந்த, அவர்களின் உழைப்பிற்கு மதிப்பளிக்கின்ற ஒரு அரசாகத் திகழும் என்று மக்கள் பெரிதும் நம்புகிறார்கள். சாமானிய மக்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில் வளர்ச்சிக்கான பாதைகளை இந்த அரசு தடையின்றித் திறந்துவிடும் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.

​அதற்கேற்றாற்போல், முதல்வர் விஜய் அவர்கள் தனது அமைச்சரவையில் ஏழு சாமானிய எளிய மக்களை அமைச்சர்களாக்கி, சம வாய்ப்பு மற்றும் சம உரிமைக்கான காரியங்களை நடைமுறையிலேயே முன்னெடுக்கத் தொடங்கிவிட்டார் என்பதை நாமும் உணர்கிறோம், பொதுமக்களும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்கிறார்கள். இந்த அதிரடியான தொடக்கம், இனிவரும் காலங்களில் சமூகத்தின் அனைத்து தரப்பினருக்கும் சம வாய்ப்பையும் சம நீதியையும் அவர் கட்டாயம் வழங்குவார் என்பதை ஆணித்தரமாக உறுதிப்படுத்துகிறது.
​மானுட மாண்பும், சமத்துவ விதிகளும் மட்டுமே ஒரு சமூகத்தை உண்மையான வளர்ச்சியை நோக்கி வழிநடத்தும் என்ற புரிதலோடு, இந்த புதிய சமூக இயக்கம் ஒடுக்கப்பட்டோரின் உரிமைகளை முழுமையாக மீட்டெடுக்கும் என்று மக்கள் பெரிதும் எதிர்பார்த்து இருக்கிறார்கள். மக்களின் இந்த நம்பிக்கையை முதல்வர் நிச்சயம் நிறைவேற்றுவார் என்ற அவரின் உறுதிமொழி எப்போதும் நம் காதுகளில் பேரோலியாக ஒலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. துணிவோடும் நம்பிக்கையோடும் இருப்போம்… வெற்றி நிச்சயம

​- ஆனந்த்

Wisdom News