மாயக்கண்ணாடியின் உள் முகம்
_“அறிவார்ந்த முகமூடியின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வன்மச் சிந்தனை…
இன்று “அறிவார்ந்தோர்” என்று தங்களைச் சொல்லிக் கொள்கிறவர்கள் பெருகி வருகின்றனர்.
அவர்கள் தங்களது அடையாளத்தை — “நான் பெரியார் கொள்கை உடையவன்”, “நான் கம்யூனிச சிந்தனை உடையவன்”, “நான் தமிழ் சித்தாந்தத்தின் வழியில் நடப்பவன்” — என்று வெளிப்படுத்திக் கொண்டு,
ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தியல் வட்டத்தில் தங்களை முடித்துக் கொள்கிறார்கள்.
ஆனால் அந்த அடையாளங்கள் பெரும்பாலும் உண்மைச் சிந்தனையையும் நீதியையும் தாண்டி,
வன்மத்தையும் பகையையும் தூண்டும் கருவிகளாக மாறிவிட்டன.
இவர்கள் பலர் புத்தகங்களை வாசித்தவர்கள் தான் — ஆனால் வாசித்ததால் அறிவார்ந்தவர்கள் ஆக முடியாது.
அறிவு என்பது தெரிந்ததைக் கூறுவதல்ல; அறிந்ததை வாழ்வில் நயமாகப் பயன்படுத்தும் பக்குவம் தான்.
இன்று பெரும்பாலானோர் கேட்டதைப் பேசுகிறார்கள், படித்ததைப் பின்பற்றுகிறார்கள்,
ஆனால் அதிலுள்ள உண்மையையும் பொருத்தத்தையும் ஆராயவில்லை.
அவர்கள் சொற்களை சூழ்நிலைக்கேற்ப பயன்படுத்தாமல், தங்கள் விருப்பமான கோட்பாட்டுக்கேற்ப திணிக்கிறார்கள்.
இதுவே சமூகத்தில் ஒரு “வன்மக் கருத்து கலாச்சாரமாக” வளர்ந்து வருகிறது.
சிலர் தங்கள் கருத்தைச் சொல்வதற்காக மற்றவரின் குரலை ஒடுக்குகிறார்கள்.
இது பகுத்தறிவு அல்ல — “கருத்து வன்மம்”.
ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்தும் சிந்தனை எப்போதும் அமைதியாகவும் சமநிலையுடனும் வரும்.
ஆனால் இன்று சமூக ஊடகங்களிலும், பொது பேச்சுக்களிலும் நாம் காண்கிற பேச்சு
பெரும்பாலும் தங்களைச் சிந்தனையாளராக காட்டும் வெளிப்பாட்டு நிகழ்ச்சியாகவே இருக்கிறது.
அதனால் மக்கள் மத்தியில் ஆழமான சிந்தனை எழுவதில்லை; மாறாக குழப்பம், எதிர்ப்பு, அவநம்பிக்கை தான் உருவாகின்றன.
இவர்கள் பேசும் ஒவ்வொரு கருத்திலும் ஒருவித “திணிப்பு” உள்ளது —
“எங்கள் சிந்தனையே சரி”, “எங்கள் வாதமே உண்மை”, “எங்கள் தலைவர் தான் வழி காட்டியவர்”
என்பதுபோன்ற சுருங்கிய நம்பிக்கைகள்.
இதனால் மக்கள் தாமாக சிந்திக்கும் திறனை இழந்து வருகிறார்கள்.
படித்தவர்கள் கூட “அறிந்தவர்கள்” ஆகின்றனர், ஆனால் “அறிவார்ந்தவர்கள்” ஆகவில்லை.
ஏனெனில் உண்மையான அறிவு என்பது ஒருவரின் நம்பிக்கையை நிரூபிப்பது அல்ல —
உண்மையை வெளிப்படுத்துவதும், அதனை அனைவருக்கும் நன்மை அளிக்கும் விதமாகப் புரிய வைப்பதும் தான்.
அறிவு என்பது சத்தமாகப் பேசுவதில் இல்லை; அமைதியாக சிந்தித்து, உண்மையை ஆராய்வதில் தான் உள்ளது.
நேர்மை என்பது தன் தரப்பிற்காக பேசுவது அல்ல; எந்த தரப்பிலும் உண்மையை ஆதரிப்பது தான்.
நீதி என்பது எதிரியைச் சாய்க்கும் ஆயுதமல்ல; எல்லோருக்கும் சமமான தராசு.
இம்மூன்றையும் இணைத்துச் சிந்திக்கும்போதுதான் ஒருவர் உண்மையான பகுத்தறிவாளனாக முடியும்.
இன்றைய சூழலில் நமக்குத் தேவையானது —
கருத்தைத் திணிப்பவர்கள் அல்ல, உண்மையைத் தெளிவுபடுத்தும் சிந்தனையாளர்கள்.
தங்கள் சொற்கள் சமூகத்தில் வன்மம் விதைக்காமல், நியாயத்தின் ஒளியை பரப்ப வேண்டும்.
ஒருவர் சொல்வது எவ்வளவு பெரிய பெயருடைய கொள்கையிலிருந்து வந்தாலும்,
அது மனித நேயத்திற்கும் சமூக நன்மைக்கும் விரோதமாக இருந்தால்,
அதனை எதிர்க்க வேண்டும்.
மக்கள் விழிக்க வேண்டிய நேரம் இது.
தங்களை அறிவார்ந்தவர்கள் என்று காட்டிக் கொள்பவர்களின் நயவஞ்சக முகமூடியை நீக்கி,
அவர்கள் செயல்களில் நீதியுணர்ச்சி உள்ளதா எனப் பார்க்க வேண்டும்.
சமூகத்தில் இன்று தேவையானது, பிரிக்கும் வாக்குகள் அல்ல — இணைக்கும் சிந்தனைகள்.
அதற்காக நாம் அனைவரும் “உண்மை, நேர்மை, நீதி” என்ற மூன்று துருவங்களையே வழிகாட்டியாகக் கொள்ள வேண்டும்.
இதுவே ஒரு சமூகத்தின் ஆரோக்கியமான அறிவின் அடையாளம்.
