ஆண்-பெண் இணைவில் தோன்றும் காதலும் ஈர்ப்பும் உலகப் பொதுவான ஒரு இயங்கியல். ஆனால், அதே பிணைப்பும் அன்பும் ஒரு ஆண் இன்னொரு ஆணின் மீதோ, அல்லது ஒரு பெண் இன்னொரு பெண்ணின் மீதோ வயப்படும்போது, அந்த ஈர்ப்பின் சூட்சமம் எங்கிருந்து வருகிறது என்ற ஆழ்ந்த கேள்வி எழுகிறது. இந்த ‘மாற்று ஈர்ப்பு’ எதனால் ஏற்படுகிறது? இது தற்செயலானதா அல்லது சமூகச் சூழல் மற்றும் வளர்ப்பினால் கட்டமைக்கப்பட்டதா? இந்தியச் சமூகத்தில் நிலவும் புரிதலற்ற தன்மைகள், மதம் மற்றும் கலாச்சாரக் கட்டுப்பாடுகள் எவ்வாறு ஒருவரது பாலியல் நாட்டத்தின் வெளிப்பாட்டைப் பாதிக்கின்றன? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடைதேடி, ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் உளவியல், உறவுச் சவால்கள் மற்றும் அதற்குத் தேவையான சமூகப் புரிதல் ஆகியவற்றை ஆய்வுப்பூர்வமான மற்றும் உளவியலாளர்களின் ஆழமான பார்வையில் இந்த பதிவு விளக்குகிறது.
ஓரினச் சேர்க்கை என்பது மனித வரலாற்றின் தொன்மையான ஒரு அம்சம். கி.மு. 2400 காலத்திலேயே எகிப்திலும், பண்டைய கிரேக்கத்திலும் இந்தியப் பண்டைய நூல்களிலும் இதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. உலகளாவிய உளவியலாளர்கள் ஒரே கருத்தை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்கின்றனர்: ஓரினச்சேர்க்கை என்பது ஒரு தனிநபர் தேர்வு செய்யும் வாழ்க்கை முறை அல்ல, மாறாக, இது உயிரியல் கட்டமைப்புடன் தொடர்புடைய, இயல்பான பாலியல் நாட்டம். அமெரிக்க உளவியல் சங்கம் (APA) போன்ற அறிவியல் அமைப்புகளின் கூற்றுப்படி, இந்த நாட்டம் என்பது மரபணு, கருப்பையில் உள்ள ஹார்மோன் தாக்கம் மற்றும் மூளையின் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. டாக்டர். எவலின் ஹூக்கர் போன்ற முன்னோடி ஆய்வாளர்களின் முடிவுகள், ஓரினச்சேர்க்கை ஒரு மனநோய் அல்ல என்பதை நிரூபித்தன.
இந்தியச் சூழலில் ஆழமாக இருக்கும் மதக் கோட்பாட்டைப் பற்றிய பயம் மற்றும் பாலியல் மீதான குற்ற உணர்வு, தனிநபர்களுக்கு ஆழ்ந்த மனரீதியான அடக்குமுறைச் சிக்கல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. இந்தச் சமூகப் பயம் ஓரின ஈர்ப்பை உருவாக்குவதில்லை; மாறாக, ஏற்கெனவே இருக்கும் ஈர்ப்பின் வெளிப்பாட்டைத் தடுக்கிறது. அதேபோல், எதிர் பாலினத்திடம் ஏற்பட்ட பாலியல் அதிர்ச்சிகள் அல்லது ஆதிக்கப் போக்குகளினால் விளைந்த காயங்கள், ஒரு நபரை அந்தப் பாலினத்துடனான உறவைத் தவிர்க்கச் செய்யலாமே தவிர, இது இயற்கையான பாலியல் நாட்டத்தை மாற்றும் மாற்று வழி அல்ல.
500-க்கும் மேற்பட்ட உயிரினங்களில் (பிரிமேட்கள், பறவைகள், நாய்கள், டால்பின்கள், சிங்கங்கள் போன்றவை) ஆண்–ஆண், பெண்–பெண் சேர்க்கைகள் பதிவாகியுள்ளன. இது இயற்கையின் வளர்ச்சி முறையில் ஒரு முக்கிய பங்காகும் — உயிரினங்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து வாழ, மனஅமைதியை பேண, அல்லது இனப் பெருக்கத்தை சமநிலைப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் இத்தகைய நடப்புகள் நிகழ்கின்றன.
ஆண்–பெண் எண்ணிக்கை சமமல்லாத சூழல் சில உயிரினங்களில் ஒரே பாலின ஈர்ப்பை தூண்டலாம்; ஆனால் அது இயற்கையின் ஒரு “சமூகவியல் சமநிலை நடைமுறை” மாத்திரமே. இதை நிரந்தர பாலியல் நோக்கம் என்று விஞ்ஞானிகள் கருதவில்லை.
ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் தங்கள் உறவில் ஆர்வத்துடன் நுழைந்தாலும், காலப்போக்கில் அவர்களுக்குள் ஈர்ப்பு குறைவது, நிதிப் பொறுப்பு, வேலைச் சமநிலை, கருத்து வேறுபாடுகள் போன்ற சவால்களால் பிரிந்து வாழ்கிறார்கள் என்ற கருத்து சமூகத்தில் நிலவுகிறது. இந்த விவாதத்திற்கு உலகளாவிய தரவுகள் என்ன சொல்கின்றன என்பதைப் பார்ப்போம். உலகளவில், ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள் திருமணம் செய்த ஜோடிகளின் எண்ணிக்கை மற்றும் பிரிவு விகிதங்கள் நேர்பாலீர்ப்புத் திருமணங்களை ஒத்திருக்கின்றன.
ஓரினச் சேர்க்கை 2001 ஆம் ஆண்டு நெதர்லாந்தில் சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது, பின்னர் பல நாடுகளில் இது சட்டபூர்வமாக அமல்படுத்தப்பட்டது. உதாரணமாக, 2025 ஆம் ஆண்டில் தாய்லாந்து, லீட்சென்ஷ்டைன் ஆகிய நாடுகள் ஓரினச் திருமணத்தை சட்டபூர்வமாக அங்கீகரித்துள்ளன. அமெரிக்காவில், Obergefell v. Hodges தீர்ப்பின் மூலம் 2015 ஆம் ஆண்டில் ஓரினச் திருமணம் சட்டபூர்வமாக அமல்படுத்தப்பட்டது. அதன்பின், 2023 ஆம் ஆண்டில் 823,000 ஓரினச் திருமணங்கள் பதிவாகியுள்ளன.
Williams Institute-யின் ஆய்வின்படி, சில அமெரிக்க மாநிலங்களில் ஒரே பாலினமான திருமணங்களை செய்யும் ஜோடிகளில் வருடத்திற்கு சராசரியாக 1.1% வீதம் பிரிவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன. பிரிட்டனில், 2019 ஆம் ஆண்டில் 56% ஓரினச் திருமணங்கள் பெண்கள் இடையே இருந்தன, ஆனால் அவற்றின் பிரிவு வீதம் 72% ஆகும், இது ஆண்கள் இடையே உள்ள திருமணங்களைவிட மூன்று மடங்கு அதிகம்.
ஓரினச் சேர்க்கை உறவுகள் முறிந்து போவதற்கான காரணம், நேர்பாலீர்ப்பு உறவுகளில் உள்ளதைப் போலவே, தகவல் தொடர்புச் சிக்கல், நிதிப் பிரச்சனை, ஈர்ப்பு குறைதல் போன்றவைதான். இந்த திருமணங்கள் பற்றிய நீண்டகால புள்ளிவிவரங்கள் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளன; அதனால், நிலையான சதவீதத்தை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால், தற்போதைய ஆய்வுகள் காட்டுவதாவது — ஓரினத் திருமணங்களில் பெரும்பாலான ஜோடிகள் பரஸ்பரப் புரிதலின் அடிப்படையில் விலகிச் செல்கிறார்கள்; அதுவே அதிகமாகக் காணப்படுகிறது.
ஓரினச் சேர்க்கையாளர் உறவுகளில், பாரம்பரிய ஆண்-பெண் உறவில் இருப்பது போல, ஒருவர் ஆதிக்கம் செலுத்துபவராகவும், மற்றொருவர் பணிந்து செல்பவராகவும் மாறிவிடுகின்றனர். அத்துடன், ஆரம்ப ஈர்ப்பு குறைந்த பிறகு, உறவுக்கு வெளியே பாலியல் துணையைத் தேடுவது அல்லது வேறொரு பாலினத்தின் மீது தற்காலிக நாட்டம் கொள்வது போன்ற பிரச்சினைகளும் விவாகரத்துக்கு முக்கிய காரணமாகின்றன என்று பல ஊடகப் பதிவுகள் சுட்டிக்காட்டி, வாழும் சவால்களை விவரிக்கின்றன.
ஓரினச் சேர்க்கை என்பது ஒரு நோய் இல்லை; இதற்கு ‘மாற்று வழி’ அல்லது சிகிச்சை தேடுவது என்பது முடியாதது என்று உளவியலாளர்கள் உறுதியாக மறுக்கின்றனர். மாறாக, சமூகத்தில் ஒவ்வொரு தனிமனிதரும் பாலியல் மற்றும் உடல் உறவு பற்றிய புரிதலை, மனித உணர்வுகளின் ஆழமான கண்ணோட்டத்தில் அணுக வேண்டும். பாலின சமத்துவம் மற்றும் பாலின வேறுபாட்டைப் பற்றிய உணர்வுப்பூர்வமான புரிதல் குடும்பங்களில் இருந்து தொடங்க வேண்டும்.
ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள் ஒரு திருமண உறவில் நுழைவதற்கு முன், தாங்கள் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் எதிர்காலச் சூழல், நிதிப் பாதுகாப்பு, வயது மூப்புச் சவால்கள் மற்றும் உறவில் வரக்கூடிய கருத்து வேற்றுமைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசி, உறுதியான புரிதலுடன் உறவை நிறுவ வேண்டும். இந்த ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வை சமூகமும் குடும்பமும் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களுக்கு வழங்கும்போது, அவர்களின் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகாமல், அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையாக மாறும்.
