அவள் பாவிக்குப் பிறகு தெய்வமா? – பெண்ணை நீதி தாண்டி மதிப்பது யாருக்காக

“அவள் பாவிக்குப் பிறகு தெய்வமா? – பெண்ணை நீதி தாண்டி மதிப்பது யாருக்காக?”

“பெண்” என்று சொன்னவுடன் நம் மனதில் ஒரே நேரத்தில் தோன்றுகிறது – அழகு, மென்மை, மழலை, தெய்வீகம் என்று பல அற்புதமான வார்த்தைகள். பெண்கள் புகழப்படுகிறார்கள், கவிதைகளில், சினிமாக்களில், சமூக ஊடகங்களில் — ஆனால் அதே பெண்கள் தான் யதார்த்த வாழ்வில் இகழப்படுகிறார்கள், அடக்கப்படுகிறார்கள், விலக்கப்படுகிறார்கள். இது ஒரு பேரழகு மற்றும் பெருங்கேடு கொண்ட உண்மை: பெண் எப்போதும் “மாற்றுத்” தன்மையால் பார்க்கப்படுகிறாள்.

பண்டைய சமூகங்களில் பெண் குருவாகவும், அறிஞராகவும், அரசாளியாகவும் இருந்தார்கள். வெறும் காவல் தொண்டு அல்ல, அவள் அறிவின் உறைவிடம் ஆக இருந்தாள். ஆனால் காலப்போக்கில் சமூகத்தையே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பும் சில அமைப்புகள், பெண்களின் அறிவை அடக்கவும், புனிதத்தை பாவமாக மாற்றவும் செய்தன.

மதம், இங்கு ஒரு முக்கியமான கருவியாக அமைந்தது. அதில் பெண்கள் பாவத்தின் தூதர்கள் என்றும், பரிசுத்தத்தின் காப்பாளர்கள் என்றும் இருவேறு பிம்பங்களில் கட்டப்பட்டனர். யூத மற்றும் கிறிஸ்துவ பாரம்பரியங்கள் மற்றும் இஸ்லாமிய நூல்களின் ஒரு பகுதி இந்தக் கதையை பகிர்ந்து கொள்கின்றன. இக்கதையின் அமைப்பைப் பாருங்கள்:

ஏவாள் தான் முதல் பாவத்தை செய்தவள்.
ஏவாள் தான் ஆதாமை ஏமாற்றி பழத்தை கொடுத்தவள்.
அந்த ஒரு செயல் காரணமாக மனிதன் பாவத்தில் வீழ்ந்தான்.
அதனால்தான் தேவன் ஏவாளுக்கு விலக்கை, வேதனையை, ஆணுக்கு கீழ்ப்படிதலை தீர்ப்பாக விதித்தார்.

இங்கே கடுமையான ஒர் எண்ணம் நிலைபடுத்தப்படுகிறது:

“பெண் என்பது பாவத்துக்கான வழி.”

இதனால் முறைமையாக பெண்கள் மீது இகழ்ச்சி மற்றும் அடக்குமுறை மரபுவழியாகவே பிறக்கின்றன. இது கிறிஸ்தவ மதம், இஸ்லாம் மற்றும் யூத மதங்கள் மூன்றிலும் வேறுபாடுகளுடன் இருந்தாலும், பெண்கள் குற்றவாளிகள், அடக்கத்துக்குரியவர்கள், தவிர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள் என ஒரு கருத்தியல் கட்டமைப்பு வைக்கப்பட்டது.

இஸ்லாம் மதம் – ஆணின் கீழ்ப்படிதல் மையமாக

இஸ்லாமிய மதத்தில் பெண்களுக்கு மதரீதியான பங்கு உள்ளது என்றாலும், அதிகமாக அது கட்டுப்பாடுகளால் சூழப்பட்டதே.

பெண்கள் வெளியில் முழுமையாக முகம், உடலை மூடவேண்டும் – ஹிஜாப், நிகாப்.
ஒரே மனிதனுக்கு நான்கு மனைவிகள் என்பது அனுமதிக்கப்பட்டது, ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்கு நான்கு கணவர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை.
ஆணின் சொல்லுக்கு பெண் கீழ்ப்படிதல் தர வேண்டும் என்பது திருக்குர்ஆனின் பல பாகங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது (அல்-நிசா 4:34 போன்ற வசனங்கள்).
பெண்களின் சாட்சியம் கூட ஒரு ஆணுக்கு சமம் இல்லை – இரு பெண்கள் ஒரு ஆணுக்குச் சமம் எனக் கூறப்படுகிறது.

இவை அனைத்தும் பெண்கள் மீது உள்ள அமைப்புசார்ந்த தாழ்வினைக் குறிக்கின்றன. மதமானது எப்போதும் பெண்ணின் சுதந்திரத்திற்கு வரம்பிடும் ஒரு சட்ட வடிவமாக செயல்பட்டிருக்கிறது.

இந்து மதத்தில் superficially women are worshipped as “சக்தி”, “மாதா”, “காளி”, “லட்சுமி” என்று.
ஆனால் உண்மையில் அவர்கள்:
குழந்தைப் பருவத்தில் தந்தைக்கு கீழ்,
திருமணத்திற்கு பின் கணவனுக்குக் கீழ்,
மூப்பு நிலையில் மகனின் கீழ் வாழ வேண்டும் என்று மனுஸ்மிரிதியில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

“ந பயந்த்யஸ்து ஸ்த்ரீ ஸ்வதந்த்ர்யேண” – பெண் ஒருபோதும் சுயாதீனமாக இருக்கக் கூடாது.

விதவைகள் தலைமுடியை கழிக்க வேண்டும், வெள்ளை சேலை மட்டுமே அணிய வேண்டும், மேலும் சதீப் பழக்கம் – கணவன் இறந்தால் மனைவியும் தீயில் குதிக்க வேண்டும் என்பது வலுவாக இருந்தது.
பெண்கள் வேதம் படிக்கக் கூடாது என்பதே இருந்தது – “ஸ்த்ரீணாம் ந அதிகாரம் வேதே” என கூறப்படுகிறது.

இந்து மதம் பெண்களை “புனிதமானவர்களாக” உருவாக்கி, அதையே அடிமைத்தனத்தின் முகமூடியாய் மாற்றியது. அவள் வீட்டுக்குள் இருக்க வேண்டும், பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், எளியவள், அமைதியானவள் என்று கூறி வாழ்க்கையின் எல்லா கட்டங்களிலும் கட்டுப்பாட்டை நிறுவியது.

முழுமையான பிம்பவாதம் – ஏமாற்றும் புகழ்மொழிகள்

முழுமையாக மூன்று மதங்களும் பெண்களைச் சிறப்பித்ததாக பேசினாலும், அவள்:
தோழி அல்ல, சொத்தாகவே காணப்பட்டாள்.
பகிர்ந்துகொள்ளும் மனிதர் அல்ல, பணிந்துகொள்ளும் மனிதராகவே மாற்றப்பட்டார்.
புதிய யுகம் உருவாக்கும் அறிவாளர் அல்ல, பழமைக்குள் உறைந்து வாழும் அடிமையாகவே தள்ளப்பட்டார்.

இதெல்லாம் ஒரு அழகிய கட்டமைப்பு போல இருந்தாலும், அதில் அடக்கம் இருந்தது, அடிமைத்தனம் இருந்தது.

இன்று பெண்கள் கல்வி கற்றுள்ளனர், வேலை செய்கின்றனர், மேடைகளில் பேசுகின்றனர். ஆனால் அதே சமயத்தில் திருமணம், தொடர்புகள், ஆணின் ஆதிக்கம், உறவுகளில் குற்றமீட்டம் போன்ற இடங்களில், இன்னும் பல பெண்கள் அடக்கப்படுகின்றனர். இது உணர்வு அடிப்படையில் அவர்களை புரிந்து கொள்ளாத சமூகத்தின் வேதனை.

மதத்தின் பெயரில் பெண்கள் மீது விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடுகளை கேள்வி கேட்க வேண்டும்.
ஆணும் பெண்ணும் மனிதர்கள் என்பதை அடிப்படையாக கொண்டு உரையாடல் செய்ய வேண்டும்.
உறவுகள் என்பது ஒற்றைவரை அடிப்படையிலான ஒன்றல்ல. அது பகிர்ந்துகொள்பவை, பேசிக்கொள்பவை, வளர்த்துக்கொள்பவை.
பெண்களும் ஆண்களும் ஒருவரையொருவர் உணர, புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பெண்களின் உடலியலான மற்றும் உணர்வான இயல்புகளை அறிந்து, அதனை எதுவும் குறையில்லை என்று உணர்த்த வேண்டும்.
சுதந்திரம் என்பது கேட்க வேண்டியது அல்ல, இயல்பாகவே இருக்க வேண்டியது.

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும், இந்த பூமி பார்த்துக்கொள்கிறது.
மனித இனத்தின் எதிர்காலம் என்பது ஒற்றைபால் நாகரிகத்தில் இல்லை – இணைமையிலும், இணைந்து வாழ்வதிலும் தான் இருக்கிறது.
ஆண் என்றால் அதிகாரம் இல்லை, பெண் என்றால் பாவம் இல்லை.
மனிதம் என்ற பெரும் குணம், இருவரிடமும் இருப்பது போல்,
உறவுகள், காதல், சமம், வாழ்வு, இவை அனைத்தும் ஒருவருக்கொருவர் சேர்ந்து வாழும் பொழுதே அர்த்தமுள்ளன.

மதம் அவளை அடக்கியதற்கு ஒரு கருவியாக இருந்தது.
அதை இன்று நாம் அறிவால், உரையாடலால், உறவுப் புரிதலால் உடைக்க வேண்டும்.
அவள் ஒரு தெய்வம் இல்லை – அவள் தாயாகவும், தோழியாகவும், தேடுதலாகவும் இருக்கிறாள்.
அவளை விடுவிப்பதுதான் – மனிதமயமான பூமிக்கான முதல் படி.